Coming to America

Þegar maður hefur svo mikið að gera að maður neyðist til að lifa á ristuðum beyglum, subway-samlokum og orkudrykkjum (og já, það er mjög þreytt dæmi til lengdar...) og íbúðin manns er farin að minna á ruslahauga Reykjavíkurborgar, er gaman að fá hrós, sérstaklega úr óvæntri átt.
Prófessorinn sem að ég vann fyrir í fyrra kom til mín í kvöld og sagði að tveir nemendur sem að ég kenndi á seinustu önn hefðu komið til hennar og sagt: “Thora’s great. She rocks!” Án efa frumlegasta hrós sem ég hef fengið. Ég vissi ekki alveg hvað ég átti að segja svo að ég brosti bara og þakkaði fyrir kveðjuna og þá bætti hún við: “So, I added to them: “Not only that, she’s also a good person”. Þar hafiði það, það er greinilega til væmnara fólk en ég (believe it or not Sóley!)
Mig grunar reyndar að þetta hafi verið leið til þess að segja: “Sorry, that we make you work 40 hours a week but only pay you for 20…..”

Ég missti svo allt kúlið tvisvar sinnum þennan sama dag.
Í fyrra skiptið þegar ég ætlaði að spara tíma og senda svipað e-mail til allra nemandanna sem að ég þurfti að skamma, en gleymdi að breyta “nafninu” efst. “Mark, please hand in labs6 ASAP” fór því líka til John, Andrew, Mikka, Shean, Pradeep og Vinditi. Ekki töff.

Og í seinna skiptið þegar ég ætlaði að hlaupa niður í sjoppu og kaupa mér að drekka þá tókst mér að gleyma að sjoppan er í kjallara svo að í stað þess að labba niður tröppurnar þrjár þá hrundi ég á gólfið. Ekki töff heldur.

Svona í lokin….
Sem mikill áhugamaður um Óskarinn þá var ég mjög ánægð með að Departed hafi unnið sem besta myndin. Brilliant mynd og eins og hún er kynnt hér úti; “eina Scorsese myndin með plotti!”. En hvað er málið með að láta Idol-drop-outið Jennifer Hudson fá óskarinn fyrir bestu aukaleikkonu? Bandaríkjamenn sjá núna að það var klúður að kjósa hana úr vegna þess að hún var of þybbin, en er ekki einum of langt gengið að gefa henni Oscar-styttu í sárabætur?

Anglien kemur loksins í heimsókn um helgina. Þá verður fjör.

Þóra

Líklega komin tími á smá “update”.

Á föstudaginn fórum við Frank og Sergio á ráðstefnu í Rutgers University. Frekar lítið markvert sem að gerðist þar en ég fékk þó að sjá borgina New Brunswick sem að ég hafði ekki áður heimsótt. Sæt, lítil háskólaborg við fyrstu sýn, en þó langt í frá jafn frábær og Hoboken…

Eftir heimsóknina var farið í margra tíma leit að skíðafötum (!) Fólkið í íþróttabúðunum einfaldlega gerði grín að okkur : “Yo Girlfriend! You´re crazy to come here in February! It’s SO OUT OF SEASON”…
Hvernig aðeins er hægt að vera með tennisföt og sundboli til sölu í -5C frosti finnst mér furðulegt. Loks klukkan hálf 10 um kvöldið fannst búð með skíðafötum og tók ég þá að mér “ráðgjafastörf” enda vissi fólkið í búðinni ekki mikið. “Sure, you can wear jeans underneath the ski pants” og “You don’t need a special socks, the ski boots are warm” voru meðal frábærra tillaga sem afgreiðslustelpan kom með.

Daginn eftir hélt hópurinn; ég, Frank, Gina og nokkrum kunningjar/frændfólk þeirra, til Pennsylvaniu. Við leigðum skíðadót og fundum mótel nálægt Camel-back skíðasvæðinu.
Það eiginlega gekk allt á afturfótunum í þessari ferð og var því ekki skíðað eins mikið og planað hafði verið.
Árekstur, bið eftir lögreglubíl, bið eftir bílaleigubíl, bílaleigubíll bensínlaus, bílaleigubíll festist í snjóskafli, snjóbretti stolið, einn í hópnum týndist, gsm sími týndist, debitkort virkaði ekki, mótel fannst ekki, mótel upppantað… er aðeins brot af því besta!

Svona eftir á að hyggja skemmti ég mér þó vel og náði að skíða nokkrar góðar ferðir. Komst meira að segja að því að ég man enn nægilega mikið til að geta skíðað án þess að detta og var kölluð “professional skier” af hinum í hópnum. Ég neyðist þó til að taka það fram að ekkert þeirra hafði stigið fæti á skíði áður….

Ég var þó nokkuð sátt við að detta ekki, enda ekki farið á skíði í 12 ár.. eða síðan ég skrapp í Bláfjöll seinast með annað hvort Berglindi eða Ásdísi frænku.

Brandarana: “It’s not fair you probably ski on your way to work in Iceland” og “You must love this cold, coming from Iceland!” fékk ég að heyra oftar en ég kæri mig um að muna….

Í öðrum fréttum er það helst að “Mr. Full-Of-Himself” les greinilega síðuna mína því að hann tók upp á þeirri nýbreytni að þakka mér fyrir nýjustu útgáfu skýrslunnar minnar. “Thanks to Thora for preparing this analysis”. Ágæt tilbreyting frá “It’s USELESS” and “Do again FROM SCRATCH”. Hann cc-aði þó aðeins á 5 manns í þetta skiptið svo að ég er að spá í að forwarda meilinu “óvart” á alla deildina.

Mkv,
Þóra

Ég og yfirmaður deildarinnar minnar eigum ekkert sérstaklega vel saman. Ástæðan er í fyrsta lagi að ég svara fyrir mig og kvarta (sem að er ekki vinsælt!) og annars vegar að hann biður fólk ekki um að aðstoða sig heldur skipar fyrir.
Skipanirnar koma vanalega í e-maili og sendir hann þær vanalega til (cc/ to) allra í deildinni.
Thora,
Do the report again. It was useless.
Dr. FullOfHimSelf

Í morgun sendi hann mér eitt slíkt e-mail og sendi að sjálfsögðu á alla deildina svo að allir gætu fylgst með. Vinur minn sendi mér þá (og reyndar bara mér) skjalið:

A Way to think Positive
Í skjalinu stóð:
- Create a file called: Dr. FullOfHimSelf
- Delete the file.
- Go to recycle bin
- Empty the recycle bin

- You will get the message: Are you sure you want to delete Dr. FullOfHimSelf permanently?
- Press YES and continue with your life positively.

Mæli með þessu.

Á morgun er spáð snjóstormi í New York. Spáin segir að þetta verði stærsti stormur vetrarins og þegar er búið að setja upp “neyðarsímanúmer” upp í skóla fyrir nemendur til að hringja og athuga hvort að skólinn verði lokaður. Þar sem að ég vinn upp í skóla efa ég að honum verði lokað, því að reglan er sú að aðeins er lokað ef ekki næst að sópa stéttina fyrir FRAMAN bygginguna, óháð því hvernig veðrið í borginni er.
Hvers vegna?
Því að ef að einhver dettur fyrir framan bygginguna þá getur hann farið í mál við skólann og fengið milljónir í skaðabætur…

Sem starfsmaður skólans get ég því miður ekki farið í mál…

Mkv,
Þóra

Það er ískalt í New York þessa dagana. Eiginlega of kalt til þess að vera úti, amk of kalt til þess að bíða eftir strætó.
Svo var eyrnaskjólunum mínum stolið (hver stelur eyrnaskjólum?!) sem að gerði biðina eftir strætó í kvöld enn minna skemmtilega…

Ég er fyrst núna að átta mig á að ég er að öllum líkindum að útskrifast í vor. Eina sem stendur í veginum er að klára lokaverkefniskúrsinn, og virðist það ætla að ganga erfiðlegar en ég hélt.
Sérstaklega gengur mér illa að hlæja að bröndurunum frá ísraelska prófessornum en ég held að 20% af einkunninni felist í hve vel manni tekst til við það.
Í hverjum tíma kemur hann með nokkra brandara og þá eiga allir að hlæja hátt og lengi. Brandaranir eru allir frekar svipaðir. Tökum dæmi:

A man went to a pet store to buy himself a monkey. The first monkey had the a price tag of “$50,000”. The man found it expensive so he asked the animal keeper: “What does that number stand for?”
The animal keeper answered: That monkey is great. He can program in C so he costs “$50,000”.
Then the man went to the next cage and saw a monkey with a price tag of “$65,000” and asked the same question. The answer was: “That monkey is worth every penny! He can program in C++”.
Finally he ran into a monkey with the price tag of “$120,000” and asked: “Wow! That’s a lot! I want him! What can that monkey do?”

The animal keeper paused a little and said: “Well, that monkey can’t really do anything! But all the other monkies suck up to him and call him Project Manager!”.

Brandaranir eru örlítið skárri en kennslan því að verandi fyrrum yfirverkfræðingur ísraelska hersins þá notar hann mjög “sérstakar” líkingar.

Umræðurnar í gær fjölluðu til dæmis um að í raun væru Verkefnastjórar eins og “kúrekar”. Verkefnið í kjölfarið fjallaði um að ef að við værum verkefnastjórar, hvern myndum við þá vilja “skjóta” fyrst?!

Ég vildi ekki skjóta neinn og fékk 0 stig fyrir æfinguna….

…rétt svar var auðvitað að fyrst myndi maður skjóta markaðsdeildina sem að væri alltaf með óraunhæfar kröfur…
Og ef að maður hefði annað skot í byssunni væri best að skjóta “helvítis” verkfræðingana sem að væru alltaf að koma með nýjar hönnunarbreytingar.

Besta svarið hafði þó vinur minn sem að sofnaði í tímanum og rankaði við sér til að svara: “Can’t I just shoot some tequila instead?”

Á morgun er föstudagur. Loksins helgi

Þóra

Ótrúlegt hvað tíminn hefur liðið hratt þessa önnina. Bara komin febrúar! Annað hvort er búið að vera svo mikið að gera hjá mér eða þá að ég sé bara að eldast…

Á föstudaginn fer ég til Boston að heimsækja Svönu frænku. Ég get ekki sagt að ég hlakki til að setjast aftur upp í Greyhound rútu en ferðin er þó “aðeins” 5 klst. en ekki 9 eins og til Montreal. Í þetta skipti ætla ég að taka með mér skólabók og reyna að lesa eitthvað á leiðinni. Veitir víst ekki af því að ég hef ekki lært nóg þessa önnina. Í kvöld hélt ég til að mynda fyrirlestur með hópnum mínum og tókst að klúðra þessum 2 glærum sem að mér voru úthlutaðar! Hvernig hægt er að “frjósa” í nokkra mínútna fyrirlestri er mér enn hulin ráðgáta…

Það sem ég kann best við New York og New Jersey er að hér er samankomið fólk alls staðar að úr heiminum og annar hvor maður með “hreim”. Ég kann ágætlega við íslenska hreiminn minn og hef því lítið gert til að breyta honum. Ég held svei mér þá að það hafi varla liðið sá dagur sem að ég fæ ekki að heyra: “Wooww, like your accent, where ya from?” Oftast segi ég “Þýskaland” eða “Svíþjóð” til þess að forðast fleiri spurningar um Ísland en stundum læt ég fólk giska. Þá er svarið nánast alltaf: “Polish!”. Ætli ég verði ekki að skreppa til Póllands einn daginn og sjá hvort að “ísl-ENSKAN” mín sé lík pólsku…

Í gær fór ég í bíó eins og svo oft áður. Ég til mig hafa einstaklega vandaðan kvikmyndasmekk og sé þess vegna allar væmnar “stelpumyndir” sem koma út! Í þetta skiptið varð nýja Jennifer Garner myndin, Catch and Release fyrir valinu. Jennifer er leiðinleg leikkona en myndin fín, auk þess sem Timothy Olyphant er sætur og “Silent Bob” fyndinn (hann er líka stoltur New Jersey-ingur sem er plús).

Á morgun fer ég í uppáhalds tímann minn; Financial Management. Prófessorinn er brilliant og stendur hreinlega fyrir “uppistandi” í hverjum tíma. Í seinasta tíma var umfjöllunarefnið “siðferði í viðskiptum” og lék hann þá gamla konu sem dettur fyrir framan fyrirtæki, höfuðkúpubrotnar og deyr, og afkomendur hennar fara í mál”. Ég náði aldrei almennilega tengslunum við siðferði en að sjá prófessorinn fljúga á hausinn og stökkva svo upp og leika peningagráðugan tengdason sem heimtaði milljón dollara í skaðabætur var óborganlegt…

Mkv,
Þóra

P.s. Berglindin mín fær spes kveðjur fyrir að bjalla í mig í morgun. Alltaf gaman að fá símhringingar að “heiman”, þó það sé snemma á morgnana….