Coming to America

Hæ dúllurnar mínar!
Þá er Þóran loksins farin að blogga aftur enda búin að fá all-nokkrar kvartanir. Greinilega satt sem Sibba segir að aðdáendaklúbbur síðunnar sé einkar GÓÐMENNUR þó fámennur sé!
Og hvað hef ég svo gert af mér síðan ég kom aftur “heim” til Bandaríkjanna?

1) Fyrstu dagarnir fóru í pensillín-át og hósta enda tókst mér að verða veik á Íslandi. Núna er ég hins vegar stálslegin og búin að ákveða að muna eftir að skófla í mig C- og B- vítamínpillum framvegis!

2) Seinustu helgi var svo farið til Kanada. 9 tíma rútuferð með vegabréfaskoðun er ekki það skemmtilegasta í heimi en einhvern veginn lifði ég það af og Angelien var mætt á rútustöðina í Montreal til að sækja mig. Við fórum út að borða, drukkum hellings mikið hvítvín, fórum á djammið, skelltum okkur í bíó, horfðum á video, tókum bíltúr í Ikea, og þó umfram allt sátum við og SPJÖLLUÐUM. Maður hefði haldið að við værum búnar að tala um allt sem hægt er að tala um eftir 8 mánuða sambúð í New Jersey en svo reyndist ekki. Ég vil helst skrifa þetta á minnisleysi enda höfum við báðar einkar slakt minni. Kostur þess er að sömu sögurnar má þá segja aftur og aftur…

Myndin sem að við sáum var Miss Potter. Ég misreiknaði mig og hélt að þetta væri grínmynd en um var að ræða sannsögulega dramamynd um líf barnasöguhöfundarins Beatrix Potter. Það skondnasta við myndina var því líklega að aðalsöguhetjan er þrítug piparjónka sem að er sjúk í kanínur og málar kanínumyndir allan daginn… (þeir taka þennan húmor til sín sem skilja…)

Montreal er falleg borg en þar er KALT. Ég er á þeirri skoðun að fólk hafi ekki upplifað kulda fyrr en það kemur til Kanada. Það er svo kalt að fólk gengur um í “eskimóa”-fötum og verslar í neðanjarðar-verslunarmiðstöðum. Mjög merkilegt land. Ferðin var hins vegar mjög skemmtileg og ég hlakka til að fara aftur þegar hitinn hefur hækkað upp úr hinum hræðilegu -20 C….

3) Seinustu dagar hafa að mestu farið í vinnu. Mínir yndislegu yfirmenn ákváðu að auka vinnuálagið hjá mér þessa önnina og er ég því með 90 nemendur í stað 60. Ég á hins vegar ekki að kvarta því að ég er komin í nýja, fallega skrifstofu með útsýni yfir Wall Street. Ekkert var til sparað, marmargólf og glerstyttur í hverju horni enda öll herlegheitin í boði bandaríska flughersins.
Það er líka nóg að gera í skólanum hjá mér enda þykist ég ætla að útskrifast í vor. Prófessorinn minn í lokaverkefninu er ekki af verri endanum; fyrrum yfirverkfræðingur Ísraels-hers. Ég verð satt að segja mjög svekkt ef að mér verður ekki boðin vinna hjá Sádí Arabískum olíufursta eftir útskrift…

Nóg í bili. Ég lofa að vera dugleg að skrifa ef einhver nennir að lesa.
Sakna ykkar allra. Alltaf gaman að fá símtöl (+1 201 766 6177), e-mail og komment.

Þóra