Coming to America

Ferðin upp í sveit var fín. Ég borðaði að sjálfsögðu yfir mig af kalkúni og kartöflumús og fagnaði Thanksgiving með “bandaríslensku” ættingju mínum. Skondið hvað Thanksgiving er orðin stór hátíð í lífi mínu og ég meira að segja farin að finna muninn á “pumpkin pie” og “sweet pototo pie” sem að ég hélt að væri óhugsandi…
Ætli ég sé að breytast í Kana?

Ég kíkti út á lífið með Söruh frænku og vinum hennar og lenti þá í fyrsta sinn í því að komast alls ekki inn með íslensku skilríkjunum mínum.
Dyravörður 1: I only accept American IDs.
Ég: But I’m Icelandic. These are my European licences.
Dyravörður 1: I only accept American IDs.
Ég: But, but..
Dyravörður 1: Sorry, that’s not how I do buisness!.

Sem betur fer hefur frændfólk mitt “sambönd” í sveitinni og við fórum á “hinn” barinn í bænum. Þeim dyrarverði leist bara ágætlega á skilríkin mín.
Ég sjálf: It’s an Icelandic European licence.
Dyravörður 2: Cool no problem! I’ve seen everything in this job! I’ve even seen Ukranian ID once!!
Greinilega margt sem gerist í sveitinni…

Að öðru leyti var mest horft á video. Ég fór meðal annars á lífrænt kaffihús og horfði á heimildarmyndina hans Al Gore Inconvinent Truth og hlustaði á umræður um “global warming” í kjölfarið. Þar kom upp sú ágæta hugmynd að breyta nafninu í “Local Warming” svo að meira yrði fjallað um málið í fjölmiðlum, en Bandaríkjamenn fjalla helst bara um “local” málefni… Ég mæli með að allir sjái myndina, en þar var m.a. sýnt hvernig Manhattan mun hverfa undir sjó, mjög sjokkerandi. Ég get þó róað sjálfa mig á því að Union City mun eftir standa, enda hærra yfir sjávarmáli..

Annars er ég orðin skárri af matareitruninni þó að ég sé ekki búin að fá lystina aftur. Ég er vön að vera sísvöng og síborðandi svo að þetta er skrítin tilfinning…

Þóra