Seinustu dagar hafa liðið hratt enda nóg að gera. Föstudagurinn fór reyndar að mestu í tiltekt og lærdóm en ég virðist gera lítið annað en að vinna, taka til og læra þessa dagana.
Það reyndi svo í fyrsta sinn á verkefnastjórnunarkunnáttu mína þegar ljósið í loftinu í íbúðinni bilaði. Sú staðreynd að ég slaga rétt upp í 165cm háir mér sjaldnast en gerði það að verkum að ég gat ekki skipt um peru þrátt fyrir að standa upp á stól. Eftir miklar pælingar leysti ég vandamálið með því að biðja aðstoðarmann minn, Bhaumik, um að koma heimsókn. Ég lét hann að sjálfsögðu fá pening í strætó og pantaði pizzu, en það er víst tímakaupið fyrir aðstoðarmenn í Stevens…
Á laugardagskvöldið var svo haldinn Thanksgiving Dinner í skólanum fyrir alla erlendu nemendurna. Maturinn var brilliant og ég borðaði sjálfsögðu svo mikið að ég fékk í magann. Undir var spiluð þjóðlagatónlist og staðið fyrir hópsöng og þakkargjörðabæn sungin. Þessi bæn passaði ekki alveg inn í þar sem að ég efa að nokkur þarna inni hafi verið kristinnar trúar nema ég. Ég kannaðist ekki við textann við bænina en gerði að sjálfsögðu mitt besta líkt og hinir Asíubúarnir…
Í dag keypti ég mér svo loks dragt til að nota fyrir lokafyrirlestrana í vinnunni. Ég þarf því ekki lengur að koma með afsökunina: Uuu.. I left my jacket in the office!.
Ég kann ekki að velja dragtir og bað því stelpuna í búðinni um hjálp. Það reyndist góð hugmynd því að ég hefði augljóslega annars keypt of litla skyrtu og jakka. Virðurlegar dragtir í Bandaríkjunum eiga greinilega að vera rúmar á manni. Oh, baby girl, that shirt is FAR too small on you! What kind of job are you trying to get?! sagði stelpan þegar ég fór í vanalegu stærðina mína.
Það að 18 ára afgreiðslustelpan hafi kallað mig baby girl fannst mér samt eiginlega jafn fáránlegt og þegar 25 ára aðstoðarmaðurinn minn kallar mig madam ! 
Ég hitti svo Brynju babe í lunch. Það var rosa gaman að sjá hana og eiginlega sorglegt hvað við hittumst sjaldan þrátt fyrir að búa rétt hjá hvor annarri. Vonandi bætum við úr því á næstu önn. Brynja er orðin háttsett í JPMorgan og upplýsti mig um að dress-codeið á Manhattan sé ekki eins strangt og í skólanum mínum. Það eru góðar fréttir því að mér líður alltaf hálf skringilega þegar ég geng um í dragt!
Nú fer að styttast í að ég komi heim. Lendi þann 15.des. Ég vona að aðdáendaklúbburinn sé farinn að telja niður!
Knús!
Þóran
Til hamingju með nýju dragtina! Ég man nú þegar við fengum okkar fyrstu dragt, rétt um 16 eða 18 ára…fórum mjög oft í þeim niður í bæ til þess að komast inn á skemmtistaðina, vera virðulegri. Það virkaði svona oftast minnir mig bara:)
Vorum vid ekki 16ara Berglind og thetta utskrifta dragtirnar ur Hagaskola?!
Allavega, brilliant minningar!! 
Held ad eg eigi mina ad meira ad segja enntha tho eg passi ekki i hana.
hahahah vid erum alveg a somu bylgjulengd…vid lendum lika thann 15. des heima a klakanum
Vid aettum endilega ad promota PPP hitting um jolin 
~Sigrun
Sigrún: Þannig að ég hitti þig væntanlega í “tollinum” heima?
Og já, reynum endilega að hittast í fríinu.