Þegar ég var í fyrsta bekk í MH klúðraði ég stærðfræðiprófi. Kennarinn minn, Ragna Briem, ákvað að leita að rökréttri skýringu á því að þessum stillta, prúða nemenda gengi illa og spurði mig eftir tímann hvort að ég væri nokkuð með talnablindu (=lesblindu á tölur).
Mér fannst þetta mjög líkleg skýring og fór með hana heim, en mamma hrissti hausinn og sagði að ég hefði einfaldlega verið illa lesin!
Í gær fór ég í "midterm" í "managerial accounting" og fékk mjög svo undarleg svör við öllum dæmunum… Kennarinn hefur oft viðrað þá kenningu sína að aðstoðarkennarar (TAs) séu alltaf hæstir í bekknum. Ég er að hugsa um að viðra á móti kenninguna um talnablinduna…
Það eru greinilega aðeins 2 vikur í þingkosningar hér í USA því að það er ekki fjallað um annað í fréttunum og greinilegt að repúblikanar eru orðnir örvæntingafullir. Margar auglýsingarnar sem að þeir keyra eru svo ósmekklegar að þær eru nánast hlægilegar. Samanber þessi þar sem að demókrati er m.a. bendlaður við Playboy partý….
Þó að ég sé ekki með kosningarétt fæ ég fullt af auglýsingabæklingum senda. Þeir eru að sjálfsögðu allir spænsku enda er ég með þeim fáu sem að tala ensku í hverfinu…
Í kvöld fór ég á kokteilboð í nýju byggingunni. Sushi og hvítvín er kvöldmatur sem að ég væri sátt við að fá á hverju kvöldi! 
Þóra
Í bandarískum einka háskólum skiptir öllu að fá góða styrki frá fyrirtækjum. Ég efa reyndar að kennslan batni við þessa styrki en þeir sem að fá góða styrki geta ráðið fleira starfsfólk og keypt flottari húsgögn. Deildin mín er víst sú deild í Stevens sem að fær hæstu styrkina og þá sérstaklega frá bandaríska hernum.
Í fyrra fékk deildin þriggja milljóna dollara styrk frá flughernum til að fjárfesta í nýju skrifstofuhúsnæði. Hluti af helginni fór því í að flokka pappíra og pakka niður fyrir flutninga sem að fara fram eftir viku. Þá mun skrifstofan mín flytjast á 5. hæð í nýrri byggingu við Hudson ána. Ég mun því meðal annars fá aðgang að nýju skrifborði, nýrri tölvu, nýjum leðursófa og nýrri kaffivél, með þessu fína útsýni yfir down town Manhattan í boði George W. Bush…
Eftir að hafa flokkað pappíra í nokkra tíma var ákveðið að fara út að borða. Við gerðum þau mistök að leyfa Jimmy (strákur sem að vinnur með mér) að velja staðinn. Hann fer út að borða á hverjum degi svo að allir í hópnum héldu að þeir gætu treyst honum. Hann valdi ítalskan stað í Clifton sem að hann sagði að væri uppáhalds staður vinkonu sinnar. Eftir 40 mín. akstur var komið á staðinn og missti ég þá út úr mér hve gömul vinkona hans væri eiginlega því að fiðlu tónlist hljómaði frá salnum og fyrir utan stóð hópur af reykjandi gamalmennum…… Maturinn reyndist ágætur en við stoppuðum ekki lengi við því að eftir rúman klukkutíma var búið að skipta fiðluleiknum út fyrir harmonikkuspil og gamalmennin farin að dilla sér. Fljótlega upp úr því uppgötvuðum við að við værum einfaldlega stödd í mötuneyti elliheimilis…
Í dag var fyrsti kaldi dagurinn í Hoboken og ég var nánast frosinn úr kulda að bíða eftir strætó. Greinilega höfðu allir nema ég fylgst með veðurspánni því ég virtist sú eina sem neyddist til að "skoppa um" til að halda á mér hita. Meira að segja hundarnir í Hoboken voru komnir í úlpur!
Angelien og afmælisbarnið Kútur fá alveg spes kveðjur en þau voru svo elskuleg að hringja í mig í gærkvöldi og spjalla í klukkutíma!
Knús og kossar til allra,
Þóra
Þegar ég kenndi í MS mætti ég oft í vinnuna eftir aðeins 4 tíma svefn (ég vona að samkennarar mínir séu löngu hættir að lesa þessa síðu?) og náði svefnum upp um helgar, en núna virðist ég "ónýt" ef ég næ ekki mínum 8 tímum. Bömmer! 
Í gærkvöldi þurfti ég að skila af mér verkefni og vakti fram eftir. Ég hélt mér vakandi með því að hafa Saturday Night Life í bakgrunni. Það reyndist vel enda brilliant þáttur 
Í morgun mætti ég svo illa sofin til að hlusta á nemenda-fyrirlestrana. Ég reyndi að fela þreytuna eftir besta megni og koma með gáfulegar spurningar. Mér er þó ómögulegt að halda fókus í mjög langar tíma og treysti því á aðstoðargaurinn minn, Baumik, til að hjálpa mér með spurningarnar.
Baumik er hálfur Indverji og hálfur Breti og var ráðinn við deildina í haust. Hann er víst með fína mastersgráðu og er mjög samviskusamur, en virkar örlítið einfaldur að því leyti að hann segir alltaf það sem hann hugsar (án þess að meina neitt illa með því). Hann lætur mig til dæmis alltaf samviskusamlega vita ef þegar ég er með bauga undir augunu, ef að ég mismæli mig eða ég mæti of seint á morgnana….
Eftir 8 fyrirlestra datt ég út og hafði því engar sérstakar spurningar fyrir hóp sem að var að lýsa áætlunum sínum um að hanna brú til þess að senda í burðarþolssamkeppni.
Sá sem talaði fyrir hópinn var stór og mikill vaxtarræktargaur.
Ég: "So, Baumik, anything you want to add or ask to the group?".
Þögn.
Ég:"Baumik? Any Questions?"
Þögn.
Baumik: "I just have one question. How did you get those ABS?"
Þ Ö G N
Baumik: "Seriously! I’m thinking about starting going to the gym."
Þögn.
Ég: "So, about the bridge. You were saying???
Annað hvort er óvenju mikið að gera hjá mér þessa dagana eða ég of góðu vön… því að upp á síðkastið hef ég lítið gert annað en að vinna, læra og reyna að sofa.
Ég fer upp í vinnu klukkan 7 á morgnana, og kem heim klukkan 10 á kvöldin og það er ekkert smá þreytandi til lengdar. Mig sárvantar því einhvern til að ganga í þau störf sem að ég hef ekki getað sinnt heillengi, svo sem að kaupa í matinn, elda, þrífa og fara í leikfimi (!)
Sóley og Edu koma í heimsókn fljótlega og ég geri því fastlega ráð fyrir að þau gangi í þessi störf….
Sakna ykkar allra!
Þóran
Seinustu daga hef ég haft mikið að gera í skólanum. Ég man ekki eftir að hafa nokkurn tímann verið jafn dugleg að læra… (en reyndar nær minni mitt ekki mjög langt aftur (!) ). Næsta vika verður svo extra stíf í vinnunni, en þá þarf ég m.a. að dressa mig upp og hlusta á útskriftarnemendur halda fyrirlestra og gefa þeim einkunn. Þessa önn var ég nefnilega "hækkuð í tign" og neyðist til að klæðast dragt af og til, í stað þess að geta farið yfir mín heimadæmi í friði í hettupeysu og strigaskóm. Á þrið. og fim. þarf ég því að virka extra gáfuleg og þykjast hafa einhverja hugmynd um hvað BS verkefni í umhverfis- og byggingarverkfræði fjalla um…
Á fimmtudaginn seinasta fór ég í "midterm" í Modelling & Simulation og var það sérstök lífsreynsla. Ég er vanalega ekki týpan sem að spyr mikið í tímum/prófum en þarna var ég eitthvað alveg að misskilja eina spurninguna þannig að ég spurði prófessorinn um ráð. Hann tók því ágætlega og útskýrði fyrir mér í löngu máli. Allt í lagi með það nema að eftir það þá sendi hann alla sem að voru í vafa til mín og lét MIG útskýra! "Thora is from now on the new teaching assistant for question 2. If you have any questions go to her!" Það sem eftir var af prófinu var endalaust verið að trufla mig og spyrja mig um spurningu 2. Einn kínverjinn gekk meira að segja svo langt að rétta mér prófið sitt og segja: “So, this correct or no?”
Í gærkvöldi fór ég með Frank vini mínum og ítölskum vinum hans til Manhattan. Við kíktum á einn af mörgum "snobb"-börum þar í borg; Bubble Lounge, sem að er bar sem að sérhæfir sig í kampavíni og MTV tónlist.
Ég fékk lax og kampavín og skemmti mér barasta mjög vel. Held samt að ég þurfi að fá mér betur launaða vinnu ef að ég á að geta keypt mér fleiri kokteila á Manhattan, enda enn dýrara hér en í Reykjavík… Ef að einhver á vel borgaða, skemmtilega stjórnunarstöðu lausa handa mér þá er sá hinn sami beðinn um að hafa samband….
Jæja, Desperate Houswives að byrja. Vonandi er eitthvað nammi til í skápnum 
Þóra
p.s. Berglind fær afmæliskveðjur í annað sinn. Vonandi áttiru góðan dag! 
Og Angelien og Sibba líka fyrir að hringja í mig. Þið björguðuð helginni!
Ég kíkti með Javier vini mínum og frænku hans, Sebyl, á Salsa klúbb á sunnudaginn. Sannaðist þá það sem að mig hafði lengi grunað; að ég hef enga salsa hæfileika. Þau eru frá Venezuela og eru þess fullviss að allir hafi það í blóðinu að „hrissta mjaðmirnar“. Ég skemmti mér mjög vel en var greinilega ekki að fylgja dansinum. Eftir árangurslausar tilraunir til þess að kenna mér hrissti Javier hausinn og sagði: "You know who Shakira is! Just shake it like she does!" Frábært ráð! Ef að hann hefði nú bara sagt mér ÞAÐ fyrr…
Húðin á mér er búin að vera að stríða mér seinasta mánuðinn. Fyrst fékk ég flensu og henni fylgdu útbrot (exem?) og núna er ég komin með unglingabólur! Mér finnst mikið svindl að vera orðin 26ára og fá enn bólur. Ég kvartaði eitt sinn yfir þessu við heimilislækninn minn, Svan S. Hann horfði þá á mig, hrissti höfuðið og sagði: “Ég er með marga kúnna á sjötugsaldri sem eru enn með bólur!” Greinilega spennandi tímar framundan hjá mér…
Ég fór á nýju mafíu-myndina hans Martin Scorsese í kvöld, The Departed. Brilliant mynd! Mæli eindregið með henni! Mjög svo flottar tímasetningar og plott. Jack Nicholson og Leonardo DiCaprio mjög svo góðir og Matt Damon bara eins og hann er alltaf (aldrei fílað hann sérstaklega sem leikara en hann er sætur og greinilega duglegur í ræktinni!). Myndin er reyndar hellingslöng og MJÖG blóðug og því kannski ekki fyrir alla.
Í kvöld sit ég fram á nótt að fara yfir heimaverkefni. Ég sá fram á langa nótt og keypti mér því hvítvínsflösku, vínber og osta til þess að halda mér við efnið! Ég er ekki frá því að ég sé “gjafmildari” á stiginn en vanalega 
Þóra
p.s. fréttirnar hér í USA eru stundum svoldið spes. Fyrsta frétt á miðnætti var um kjarnorkutilraunir N-Kóreu og þriðja fréttin um hungursneyð í Darfur. Á milli þessarra frétta var hins vegar "stórfrétt" um að Paris Hilton og Nicole Richie hefðu sést borða saman kvöldmat. Ég bíð spennt eftir fleiri fréttum um hvort að þær séu búnar að sættast….
Ég er í undarlegri aðstöðu. Seinasta mánuðinn hef ég ítrekað fengið póst sendan sem stílaður er á M. Parlatir. Póstgaurinn er greinilega fullviss að Palsdottir og Parlatir se sama nafnið. Ég er oft búin að reyna að endursenda póstinn, hringja á pósthúsið og hreinlega skilja bréfin eftir á stigaganginum… en hvað sem ég geri þá fæ ég alltaf póstinn sendan aftur! Þegar ég hringdi fyrr í dag og kvartaði mundi póstkonan greinilega að ég hafði hringt áður og hreinlega gargaði á mig: "Noone with the name of Parlatir lives in Union City! It’s YOUR mail! It’s just a mispell! OPEN the mail!"
Ég varð hálfhrædd við konuna og opnaði því eitt bréfið. Hoppar þá ekki út þetta fína persónu-skilríki! Þannig að núna er mín ekki aðeins skráð Miss Dalsdottir hjá bandaríska innflytjendaeftirlitinu (sbr. blogg frá okt05) heldur geng ég augljóslega einnig undir nafniu Miss Parlatir og er fædd árið 1983. Ætli ég komist núna frekar inn á skemmtistaði?
Í fyrradag fór ég og lét laga á mér neglurnar. Við Angelien kviðum alltaf fyrir að fara á naglastofuna því að þar er VERSTA þjónusta í heimi. Eina ástæðan fyrir að ég fer þangað enn er að stofan er ódýr og staðsett í næstu götu. Í fyrradag var þjónustan einstaklega slæm þar sem að ég gerði þau mistök að mæta á sama tíma og verið var að sýna sápuóperuna "Dos Vidas". Gellan var engan veginn að horfa á neglurnar á mér og í mesta spenningnum (ég held að Carlos hafi verið að reyna að eitra fyrir tvíburabróður sínum Ramon) þjalaði hún skinnið af litla putta!! Það fossblæddi náttúrulega og konan gargaði "Nina! Sangre" (=barninu blæðir?) og hellti heilum sprittbrúsa yfir hendurnar á mér.
Eftir að ég hafði jafnað mig á sprittbaðinu (sem að var MUN verrra en að láta skera í mig) róaðist gellan og fór aftur að horfa á þáttinn sinn. Greinilega mikið sem þarf til að koma þessum mexíkóum úr jafnvægi…
Þóra
Helginni eyddi ég að mestu leyti í NYC. Helling af Sushi og hvítvíni innbyrt á föstudagskvöldinu með strákunum úr vinnunni eftir hlutabréfakynninguna "miklu". Ég get reyndar ekki sagt að hún hafi verið mjög lærdómsrík. Fyrirlesarinn var reyndar skondinn gaur og í raun frekar leikari en fyrirlesari. Hann t.d. setti upp leikþátt um Wall Street- gaur sem að fékk hjartáfall eftir að American Airlines fór á hausinn og annan sem að flutti til Grænlands eftir að Enron hneykslið komst upp). Á móti kom að hann útskýrði aðeins mjög einföld grunnatriði svo að ég varð litlu nær. Bandaríkjamenn eiga það nánast alltaf til að útskýra hlutina OF vel.
Hitti svo Brynju stuttlega yfir dinner á laugardeginum. Gaman að heyra hve góða hluti hún er að gera í Ameríkunni Vonandi hitti ég hana fljótlega aftur.
Á sunnudaginn fór ég svo á tæknisýninguna Wired - Next Fest. Þetta var algjör nördasýning þar sem að litlir verkfræðistrákar hlupu um og stóðu í löngum röðum til að fá eiginhandaáritanir hjá Nasa geimförum og smakka nýjasta kók-drykkinn Coke-Black. Þeir sem að gengu svo langt að syngja Coca Cola lagið fengu meira að segja tvær gefins flöskur 
.
Ég er augljóslega nörd því að ég skemmti mér vel. Flottast var vélmenni sem að var eftirlíking af Albert Einstein. Það skrölti um og hreyfði meira að segja "munninn" þegar það talaði. Hvaða tilgangi þetta vélmenni átti að þjóna var óljósara…
Háhælaðir skór með innbyggðu GPS staðsetningartæki og myndavél höfðu augljósari tilgang. Þeim er til að mynda ætlað að auðvelda vændiskonum vinnuna….
Jæja, sakna ykkar allra!
Þóra
P.s. Ég mæli með myndinni Little Miss Sunshine. Mér fannst hún mjög svo góð. Kemur kannski ekki á óvart þar sem að ég fíla eiginlega allt sem að Greg Kinnear og Toni Collette gera. Held að ég hafi séð As Good as it Gets og Muriel’s Wedding oftar en ég þori að greina frá….
Athugasemdir