Angelien kom í gærkvöldi í smá heimsókn frá Íslandi. Gaman, gaman!
Í nótt var eg bitin 18 sinnum af moskító! Hvernig helvítis flugan (flugurnar?) komust inn veit ég ekki en þetta er í eina skiptið (sem ég man eftir amk) sem að ég hef actually vaknað ítrekað við að vera bitin. Ekki það að ég hafi fundið fyrir því í byrjun en ég HEYRÐI þær bíta mig. Ógeðslegt!
Er með ofnæmi svo í dag sit ég í vinnunni, öll í kýlum og get varla lyft höndunum af sársauka. Damn!
Á þriðjudaginn horfði ég að sjálfsögðu á Rockstar og kaus Magna meira að segja nokkrum sinnum. Greinilegt að fólk á Íslandi er þó enn meira að missa sig yfir þessu…. Angelien rakst á konu á flugvallabarnum í gær:
Kona: “Sáuði ekki Magna krakkar?! Hann er nú alveg frábær!”
Angelien: “Uuu.. já, hann var góður”
Kona: “Nei, hann var frábær! Hann er víst að meika það í Bandaríkjunum! Orðinn rosa frægur í Bandaríkjunum! ”
A: “Hmmm.., nei, ég myndi nú kannski ekki segja frægur…”
Kona: “Jú,jú! ég var að heyra að hann væri orðinn mjög þekktur þarna!”
A: “Tja, nei, ég bjó reyndar þar, þetta er nú ekki svo vinsæll þáttur…”
Kona: “Jú! Magni er frábær! Ég heyrði að hann væri búinn að slá í gegn í Bandaríkjunum!”
A: “Haaa….?”
Kona: “Já! Þetta frétti ég. Hann er víst orðinn frægari en Björk!”
Þögn
Jæja.. back to work…
Þóra
Ég vildi stundum að ég væri bandarískari í mér. Ég fór í fyrsta tímann í "leiðtogastjórnun" í kvöld og kennarinn, sem að er ofurhress "big shot" hjá IBM sagði að hann ætlaði ekki að hafa neina fyrirlestra heldur myndi hann láta okkur lesa trilljón bækur sjálf, taka vikuleg próf á netinu og svo myndu tímarnir byggjast á hlutverkaleikjum. Þetta fannst öllum í bekknum stórsniðugt nema mér…
Svo sagði hann að hann gæfi aldrei neinum A (=hæstu einkunn) en það væri allt í lagi því að þessi kúrs fjallaði um lífið sjálft og væri eini kúrsinn á allri okkar skólagöngu sem að myndi nýtast okkur daglega út lífið. Þessu trúðu líka allir nema ég…
Eins og oft hefur komið fram finnast mér sunnudagar almennt leiðinlegir dagar. Ekki bara er maður með "bömmer" yfir að hafa ekkert gert neitt að viti í 2 daga heldur sér maður fram á langa og leiðinlega vinnuviku…
Þessi helgi var reyndar ágæt en ég hitti Orra og Sigrúnu úr verkfræðinni. Þau búa bæði í Michigan en stoppuðu hér í NYC í nokkra daga á leiðinni "heim". Brynja (líka úr verkfræðinni) kíkti einnig á okkur, en hún er nýflutt í borgina.
Þar sem að ég er áttavilltasta manneskja í heimi (seriously, ég villtist á leiðinni upp í Spöng þegar ég var á Íslandi í sumar!) þá tók ég ekki að mér neitt leiðsöguhlutverk heldur fylgdi bara hópnum. Við röltum meðal annars um Greenwich Village og borðuðum og drukkum á mjög svo ódýrum en góðum indverskum stað í East Village. Fínt kvöld.
Í öðrum fréttum er það helst að ég sá nýju Oliver Stone myndina "World Trade Center". Ég hef ekki hugmynd um hvernig dóma þessi mynd fékk á Íslandi (eða yfirhöfuð hvort að byrjað sé að sýna hana?) en það var ákveðin upplifun að sjá hana á Manhattan. Þetta er alls engin spennumynd heldur bara 100% drama og sátu flestir í salnum yfir henni hágrátandi…. Ég efa samt að það eigi eftir að gerast á Íslandi.
Á morgun byrjar skólinn á fullu, harkan sex!
Knús til allra,
Þóran
Frænka mín sem rekur lífrænt kaffihús hér í USA varaði mig í fyrra við Dunkin Donuts kaffinu. Hún sagði það ávinabindandi því að hrúað væri sykri (og öðrum viðbjóði?) á kaffibaunirnar til að fá fólk til þess að kaupa það aftur og aftur… Ég tók nú aldrei mikið mark á þessu en eftir daginn í dag verð ég hugsanlega að breyta um skoðun. Mér leiddist sérlega mikið í vinnunni og fór þrisvar sinnum á Dunkin til að kaupa mér kaffi. Í þriðja skiptið var sagt: “Your regular order, ma’am?”
Niðurstaða: Annað hvort er Dunkin kaffi ávinabindandi eða ég of löt til að labba 6 "blocks" niður á Starbucks…
Annars fer það rosalega í taugarnar á mér þegar ég er kölluð "ma’am", en Bandaríkjamenn nota það orð mikið. Látum vera að 15 ára Indverjar á Dunkin eða "krakkarnir" sem ég kenni kalli mig "ma’am", en sextugir strætóbílstjórar í Jersey..?! Hvað er það?!
Þóra
p.s. ítreka þetta með vírusvörnina…
Jæja, þá er mín komin aftur til USA. Ég hef ekki bloggað lengi en stefni á að vera duglegri núna en áður! Það er ef einhver man ennþá eftir þessari síðu nema mamma og pabbi? Það verður víst bara að koma í ljós 
Þar sem að ég var veik seinustu vikuna á Íslandi náði ég ekki að kveðja alla en sem betur fer náði ég að hitta þá sem að höfðu samband við mig! Aðra sé ég vonandi í jólafríinu í staðinn.
Ég flaug út seinasta föstudag. Mæli ekki með því að fljúga lasin, hreint ekki gaman! Sérstaklega ekki til New York þar sem að öryggiseftirlit og bið er með mesta móti. Flugið gekk að öðru leyti ágætlega. Fékk ágætis karrýrétt í vélinni sem að ég var þó ekki alveg með á hreinu hvort innihéldi fisk eða kjúkling. Þegar ég spurði konuna við hliðina á mér álits horfði hún furðulega á mig og sagði : “Whattya mean girl? It’s definitely pork!”
Svo heppilega vildi til að Daði og Halldóra vinkona hans voru einmitt stödd í New York þessa sömu helgi og tókum við brilliant “hitting” á Manhattan. Fórum m.a. á lítið brugghús, Heartland Brewery, enda er Daði sniðugur í að googla á símanum sínum! Ég drekk vanalega ekki bjór en gæti alveg farið að taka það upp því bjórinn smakkaðist eins og karamellu/appelsínu djús. Nammi namm
Vinnan byrjaði svo í gær, mánudag, og skólinn minn næsta mánudag. Mér sýnist verða mjög svo mikið að gera hjá mér þessa önn, sem að er kannski ágætt því að það er hálf einmanalegt í litlu íbúðinni eftir að Angelien flutti til Íslands 
Nú sit ég heima með harðfisk, flatkökur og hangikjöt og bíð eftir að Magni syngi í RockStar. Er nokkuð íslenskara en það? 
Þóra
p.s. ef einhver getur mælt með ókeypis/ódýrri vírusvörn þá endilega látið mig vita (hér eða í e-maili)
Athugasemdir