Strætóinn minn; strætó 22, gengur á milli Hoboken og Union City. Hann er ekki bara eini strætóinn sem ég get tekið í skólann heldur er hann líka eini strætóinn í Jersey sem keyrir alls EKKI eftir áætlun…
Ég hef tekið þennan strætó á hverjum degi síðan ég flutti í nýju íbúða og samkvæmt "áætluninni" er þetta góður díll. Hann á nefnilega að ganga á 15 mín fresti. Ég hef hins vegar aldrei beðið eftir honum í minna en 25 mín, oftast bíð ég í rúman hálftíma og stundum í klukkutíma!
Þrátt fyrir að hafa kennt tölfræði og líkindareikning með góðum árangri í MS get ég ekki útskýrt líkurnar á að lenda alltaf í þessari bið….
….nema jú með minni "einskæru" heppni!
Jæja, nú er mín barasta komin aftur frá Kanada. Eftir maraþon akstur dauðans! Við Angelien leigðum bíl og til þess að spara pening settum við bara einn ökumann á trygginguna. Grey Angelien þurfti því að keyra alla leiðina, en mín fékk að sjá um "maps & music" (sem að í raun er ekki síður mikilvægur þáttur við slíkan akstur!). Ferðin tók 7 tíma til Montreal og svo 9 tíma til baka, enda ákváðum við þá bæði að stoppa og fá okkur að borða, sem og að við lentum í biðröð við landamæri í rúman hálftíma! Þegar við skiluðum bílaleigubílnum varð bílaleigugaurinn hálf hissa á svipinn, enda hefur hann ef til vill ekki grunað að við tvær stelpunar myndum keyra 1000 mílur á aðeins 3 dögum!
Ökuferðirnar einkenndust af blaðri (enda undirrituð og vinkona hennar ekki þekktar fyrir að þaga lengi í einu…) og bensínskorti! Í byrjun leiðarinnar eru nefnilega endalaust margir McDonalds staðir og bensínstöðvar en í "up-state" NY er ekkert! Þar er ekki einu sinni gsm samband og vorum við vorum því skíthræddar að keyra og farnar að ímynda okkur að við myndum neyðast til þess að labba yfir landamærin í -20 stiga frosti með tómar gosflöskur í leit að bensíni. Það gerðist þó sem betur fer ekki! 
Kanada er kalt land, kalt, kalt, KALT! Ég er ein mesta kuldaskræfa sem til er og leiðinlegastu dagarnir á Íslandi eru fyrir mig "sköfudagar". Ég hata að standa úti í 10 mín og skafa af bílnum og sitja svo inni í bílnum í aðrar 10 mín frjósandi úr kulda að bíða eftir að hitinn "kikki inn". Í Kanada er manni ekki þannig kalt í 20 mín heldur ALLTAF! Í Montreal var nefnilega -23C frost og hefur mér aldrei verið jafn kalt á ævinni. Mér var það kalt að ég passaði mig á því að anda með nefinu, af ótta við að lungun á mér gæfu upp öndina ef ég opnaði munninn!
Í Montreal er samt ekki bara kuldi, þetta er mjög svo falleg borg og mjög margar flottar byggingar, flestar þeirra líklega verið reistar í tilefni Ólympíuleikana sem haldnir voru þar fyrir nokkrum árum.
Í þetta skipti voru engar myndir teknar enda voguðum við okkur sjaldan út úr bílnum vegna kulda. Við keyrðum þó töluvert um og ég stefni á að fara þangað aftur seinna, að vori, sumri eða hausti, og skoða borgina betur.
Nú fer óðum að styttast í Spring Break hjá mér og þar sem að enginn hefur boðað komu sína í heimsókn (boðið stendur þó enn til boða!) þá býst ég við að vera bara menningarleg og nota tímann í að skoða söfn á Manhattan og jafnvel læra! Þetta kemur þó allt í ljós þegar nær dregur!
Með kveðju,
Þóran
Ég bið alla (þrjá?) lesendur þessar síðu afsökunar hve lítið ég skrifað á þessa síðu þessa önn. Ég hef einfaldlega haft mikið að gera. Þessa dagana er ég nefnilega að kenna bókfærslu… sem er sérlega erfitt (og undarlegt!) í ljósi þess að ég kann alls enga bókfærslu og get varla haldið utan um mín eigin fjármál….
Annars er allt að verða vitlaust hér í Ameríkunni, THE blizard nýbúinn að ganga yfir og varaforsetinn farinn að skjóta fólk!
Vegna þessa hef ég ákveðið að fara úr landi. Stefnan tekin á helgarferð til Kanada næstu helgi. Planið er að leigja bíl á föstudaginn og keyra til Montreal. Ferðin verður reyndar stutt en vonandi næ ég þó að sjá eitthvað og taka myndir. Þetta verður örugglega svoldið ævintýri þar sem að ég hef aldrei keyrt hér úti. Ég lofa ferðasögu eftir helgi.
Kærar kveðjur til Íslands, ég sakna ykkar allra!
Þóra
Bandaríkjamenn eru dramatískasta þjóð í heimi. Í dag var snjóstormur og það hefur ekki verið fjallað um annað í sjónvarpinu. Bandaríkjamenn panik-era nefnilega algjörlega í snjó. Allar búðir lokaðar, engin þorir út úr húsi og engar lestir né strætóar ganga. Fyrirfram er því búið að fella niður kennslu á morgun, mánudag.
Stormurinn er þegar búið að fá nafn í fjölmiðlum, hann kallast hinu hlédræga nafni THE Blizzard of 2006! 
Á morgun verður mín því föst heima að læra. Sem betur fer er ísskápurinn fullur af frostnu kjöti og brauði úr seinustu verslunarferð okkar Angelien.
Sakna ykkar,
Þóra
Bandaríkin eru land maraþon-hátíðanna.
Seinasta sunnudag var það Superball. Vinur hennar Angelien kom í heimsókn og gerðum við þrjú heiðarlega tilraun til að horfa á leikinn. Okkur fannst í raun skylda að horfa enda hefur verið fjallað um lítið annað í fjölmiðlum seinustu daga. Leikurinn var frá klukkan 6 til 10. Hvaða voða maraþonleikur er það?! Þannig að við gáfumst fljótt upp og enduðum á að horfa á annað maraþon… "100 fallegasta fólkið í Hollywood". Það var samt ekki mikið meira spennandi og frekar fyrirsjáanlegt. "Par Bandaríkjanna" Brad og Angelina nr. 1 og 2…
Í kvöld eru það svo Grammy verðlaunin. Ég hef sjaldan þolinmæði til að horfa á svona maraþon heima á Íslandi en hér eru þessar hátíðir þó a.m.k. á eðlilegum sjónvarpstíma. Þannig að í kvöld var barasta eldað þetta fína pasta og sest fyrir framan sjónvarpið. Alltaf stuð í litlu íbúðinni í Union City!
Spurning samt um að standa upp úr sófanum um helgina og gera eitthvað að viti?! 
Þóra
Jæja, nú er ég búin að setja inn nýjar MYNDIR. Mér þykir rosa vænt um þessar tilteknu myndir enda eru þær teknar í jólafríinu mínu heima á Íslandi.
Annars vegar nokkrar myndir af Ólínu litlu (sem að ég sakna mest allra!) og hins vegar myndir af djamminu heima á Íslandi.
Því miður á ég ekki myndir af öllum sem ég hitti þannig að endilega verið dugleg að senda mér myndir!
Vonandi finnst einhverjum gaman að skoða þetta!
Þóra
Fólk á Vesturströndinni á sér greinilega meiri frítíma en við á Austurströndinni… A.m.k þá hefur Ásdísin mín í Santa Barbara lítið annað að gera en að "skora" á mig í leik. Ég á sem sagt að nefna 5 sérkennilega ávana sem ég hef áunnið mér….
Verst að ekki var "skorað" á mig fyrr því að þegar ég var yngri var ég með endalaust marga ávana og var mjög hjátrúafull. Slíkt hefur (sem betur fer?) elst af mér hin síðari ár… Allavega, hér eru 5 "ávanar" sem ég man eftir í fljótu bragði….
- Ég tala hratt og ég tala mikið! Sérstaklega lenda bestu vinir mínir og fjölskylda í því að hlusta á mig. Það versta við fólk (eins og mig) sem talar svona út í eitt að það hefur sjaldnast neitt merkilegt að segja…..
- Ég fikta í hárinu á mér þegar ég er að hugsa! Ekki halda samt að ég sé alltaf að hugsa eitthvað merkilegt, stundum er ég bara að skipuleggja næstu helgi….
- Ég er með hryllilega skipulagsáráttu og er því alltaf mætt rosalega tímanlega! Þetta er auðvitað stundum kostur en þó ekki alltaf, ég er t.d. oftast mætt fyrst í tímana í skólanum og fólk sem ég ætla að hitta fær oft samviskubit við það að láta mig sitja og bíða eftir þeim…
- Mín versta martröð er að gleyma hlutum svo að ég tjékka vanalega svona 10 sinnum að lyklum/síma/veski/snyrtidóti áður en ég fer út úr húsi! Ég tek það fram að ég þessi ávani er nýr, þegar ég bjó á Íslandi var ég nefnilega alltaf að læsa mig úti en ég vil alveg EKKI lenda í því hér í USA…
- Ég stilli mér víst alltaf eins upp á myndum (og þá sérstaklega ef ég er í glasi!). Og í þau fáu skipti sem að ég myndast öðruvísi læt ég alltaf “taka aðra” mynd! Ef að einhver trúir mér ekki þá er lítið mál að skoða myndirnar á myndasíðunni minni…
Kannski ekki mjög "djúsí" listi en allavega…
Sakna ykkar allra! Endilega bjallið í mig á föstudaginn eða um helgina, þá verð ég heima.
Ég stefni á að setja inn myndir fljótlega.
Þóra
p.s. ég skora á alla sem að lesa þetta og eru með heimasíðu
Ég er farin að halda að ég sé eina stelpan í Stevens. Í hagverkfræði er ég til dæmis eina stelpan. Fyrirlesarinn er annars ágætur en finnst, eins og öllum bandaríkjamönnum, mjög gaman að segja frá sjálfum sér.
Gaurinn er milljónamæringur og varð fyrst ríkur af húsnæðisbraski. Afi hans keypti handa honum hús í Hoboken fyrir 50 árum þegar Hoboken var subbulegt "dópbæli". Gaurinn leigði húsið út í mörg ár en eftir að Hoboken varð "hip&kúl" og húsnæðisverð þar orðið jafn dýrt og í "Mid-Manhattan" seldi hann það og græddi massa mikinn pening.
Stundum þarf ég þó að bíta í tunguna á mér í þessum tímum. Fólk sem talar mikið á það nefnilega stundum til að segja algjöra vitleysu og hefur meðal annars komið fram í þessum tímum að Bandaríkin séu það land þar sem að launajafnrétti er mest…. *hóst*
Oftast kennir hagverkfræðikennarinn okkur þó eitthvað gagnlegt. Til dæmis sagði hann okkur í gær að ef við legðum inn $10.000 í banka í dag og myndum ávaxta peninginn í 50 ár á 15% vöxtum þá gætu barnabörnin okkar lifað á vöxtunum það sem eftir væri!
Mér finnst þetta mjög sniðugt og hef hugsað mér að gera þetta!
Eina sem mig vantar núna eru $10.000 og banki sem vill gefa mér 15% vexti…..
Þóra
Athugasemdir