Jæja, nú er mín barasta komin á klakann. Skemmtilega reykvískt jólaveður eins og flugstjórinn orðaði það rétt áður en við lentum í stormi og rigningu í gærmorgun!
Símkortið mitt íslenska finn ég ekki en ég ætla upp í símabúð á þriðjudaginn. Þannig að á þriðjudaginn verð ég vonandi komin með gamla fallega gemsa-númerið mitt 864 4646 en þangað til er hægt að ná í mig heima hjá ma&pa í 552 8653. Endilega bjallið í mig 
Vesen að þurfa að redda sér nýju símkorti en leiðinlegast samt að týna símanúmerunum, ég man engin númer 
Annars gaman að koma heim og hitta fjölskylduna, ekki síst litlu dúlluna hana Ólínu.
Gleðileg jól!
Þóra
When bad things happen to good people er nafn á bók sem að ég ætti hugsanlega að lesa?
Ég er nefnilega endalaust óheppin!
Ég varð lasin um leið og skólinn kláraðist svo að það frestaðist eitthvað hjá mér að pakka draslinu mínu. Þegar pökkunin svo loks hófst sá ég að mig vantaði tösku því að ég á aðeins 2 töskur og önnur þeirra (full af skólabókum) er hjá Adriönu vinkonu. Heba vinkona bauðst til að lána mér tösku, hjálpa mér að flytja og geyma fyrir mig poka af dóti. Planið var að hún fengi lánaðan bíl og næði í mig og dótið. Gott plan!
En nei, nei, vaknar mín svo ekki bara við það að það er búið að loka Manhattan! Verkfall dauðans og það versta í 25 ár! Engar lestar né strætóar ganga og að ná í leigubíl er álíka líklegt og að vinna í lottóinu. Þannig að Heba er föst á Manhattan og mín er föst í Jersey; töskulaus og með flug pantað heim á föstudaginn.
Til að bæta skapið hjá mér þá stíflaðist svo klósettið í rottuholunni og þegar ég reyndi að laga það (með drullusokk og eiturefnasprengju á lofti) þá trylltist klósettið og flæddi um alla íbúð! 3 handklæði og 4 eldhúsrúllur fóru í að þurrka íbúðina.
Þannig að staðan í dag er þessi: Ekkert klósett, engin handklæði, enginn peningur og mín föst í Jersey og í óðaönn að reyna að eignast vini á bíl… til að fá skutl upp á flugvöll ef ekki semst á morgun!
Planið er að ná í einkunnaspjaldið á morgun. Á maður að þora eftir allt þetta?! 
Ég kem svo heim á aðfangadag ef guð lofar!
Gleðileg jól :) 
Ykkar,
Þóra
Jæja elskurnar! Nú fer að styttast í að ég komi heim, feit og pattaraleg frá Ameríkunni!
Jólin eru nú vanalega ekki tími þar sem að fólk grennist en í mínu tilfelli er barasta aldrei að vita, ég held að ég hafi bætt á mig 10 kílóum síðan í sumar, aðallega þó núna upp á síðkastið eftir að ákvað að verða svona oft lasin.
Ég fór til skólalæknisins á föstudaginn. Hann þekki mig, enda er ég ansi oft búin að koma til hans. Honum finnst alltaf jafn frábært að ég sé frá Íslandi enda heimsækir hann Ísland ALLTAF þegar hann flýgur með Flugleiðum til Lúxemborgar (alltaf er greinilega ekki oft því að eftir því sem ég best veit flýgur Flugleiðir ekki lengur þangað….)
Ég kem "heim til Íslands" á aðfangadagsmorgun og verð eitthvað fram í janúar. Ég ætlaði að verða fram í miðjan mánuð en þarf að flýta fluginu "heim til USA" því að ég er að fara að flytja. Ég mun sem sagt ekki búa í Hoboken næsta árið heldur í Union City, næsta bæ við, og talsvert meira “gettó”. Ég verð þó ennþá með útsýni yfir Manhattan, enda er það "algjört möst"
Það verður að sjálfsögðu mikið að gera á stuttum tíma á Íslandi en ég vona að ég nái að sjá sem flesta. Ég verð með sama símanúmer, 864 4646 (ætli það sé ennþá opið?).
Ég hlakka svo til
Þóra
Það er ekki nógu gaman að vera lasin í útlöndum…
…sérstaklega ekki rétt fyrir jólin.
Í gærkvöldi voru -10C. Mér hefur aldrei á ævinni verið jafn kalt. Ég var alveg næstum farin að gráta úr kulda! Næsti “skondni” Bandaríkjamaður sem kemur með setninguna: "Are YOU cold? Aren’t you from ICEland? I thought you would ENJOY this weather!" verður laminn!
Helga Jóna elskan "klukkaði" mig. Þannig að ég þarf víst að “opna” mig enn eina ferðina:
7 hlutir sem ég vil gera áður en ég dey:
1) Ferðast til allra heimsálfanna
2) Kynnast sem flestu fólki
3) Láta gott af mér leiða
4) Gera einhvern hamingjusaman
5) Klára að borga námslánin (það gæti þó reynst óraunhæft markmið!)
6) Hætta að hafa óþarfa áhyggjur
7) Verða fullkomlega sátt við sjálfa mig
7 hlutir sem ég get gert:
1) Kennt stærðfræði
2) Fundið stafsetningar- og málfarsvillur í texta (og meira að segja fundist það skemmtilegt!)
3) Verið væmin (oftast einum of!)
4) Eignast vini
5) Komið fólki til að hlæja (ef ekki með mér þá amk AÐ mér!)
6) Fengið lög á heilann (þessa dagana er það: “When u’re gone” med Cranberries. Arg!)
7) Talið fólki trú um að ég skilji fullkomlega hluti sem að ég skil alls ekkert í!
7 hlutir sem ég get alls ekki:
1) Lifað á námslánunum (ekki sjéns!)
2) Sofið reglulega
3) Eldað fínan mat
4) Verið einhverjum reið lengi
5) Látið mér leiðast (mér finnst gaman að gera ekki neitt!)
6) Séð án þess að vera með gleraugu eða linsur
7) Munað hvar ég setti helv. lyklana og debtkortið!
7 hlutir sem heilla mig við aðra manneskjur:
1) Gáfur/hæfileikar
2) Heiðarleiki
3) Húmor
4) Falleg útgeislun
5) Sjálfstraust
6) Góðmennska
7) Herramennska
Ég "klukka" hér með ALLA sem að lesa þetta og eru ekki þegar búnir að svara slíkum lista. Mér leiðist að nefna nöfn. Vonandi bara taka sem flestir þetta til sín
Þóran
Bandaríkjamenn eru engan veginn að taka Ungfrú Alheim keppnina nógu alvarlega, ég er hálf miður mín yfir þessu!
Allir vita að ég er frá Íslandi en enginn hefur óskað mér til hamingju með sigurinn og heldur enginn spurt hvort að ég þekki Unni Birnu! Ég ákvað því í örvæntingu að fara að segja fólki frá því: "Hey, you know what, Miss Iceland just WON Miss World!". Það hefur heldur ekki virkað vel. Flestir horfa á mig eins og að þeir viti ekkert um hvað ég er að tala eða yppta öxlum. Ryan, bandarískur strákur sem er að vinna með mér hópverkefni er þó alltaf til í samræður og þegar ég sagði honum frá þessu hugsaði hann sig um í töluverða stund, kinkaði svo kolli, brosti og sagði; "Yeah, great, I can see where you’re going with that…. So does Iceland have a football team??"
Á þriðjudaginn heldur hópurinn minn fyrirlestur um lokaverkefnið okkar. Verkefnið fjallar um nýja uppgötvun og þann "prócess" sem því fylgir að hanna vöru frá byrjun, safna gögnum sem því fylgja og koma á markað. Uppgötvunin er tæki sem að mælir vatnsmagn og hraða vatns í ám og er ætlunin að koma tækinu fyrir á bíla sem keyra á slíkum svæðum. Ég veit að fólk bíður spennt eftir því að heyra meira og bendi ég því áhugasömum á að þeir geta nálgast skýrsluna hjá mér í jólafríinu!
Ég setti inn nokkrar myndir á myndasíðuna (20nóv-11des). Til að forðast allan misskilning þá djamma ég mjög lítið. Myndasíðan geftur töluvert villandi mynd af raunveruleikanum því að myndirnar eru teknar yfir langt tímabil… Eins verður að taka þá breytu inn í dæmið að staðirnir hér loka klukkan 2 þannig að hvert djamm í USA er í raun bara eins og hálft djamm á Íslandi….
Nú fer að styttast í að ég komi heim, ég kem á aðfangadagsmorgun, en af því að ég sakna allra svo mikið vil ég endilega hvetja ykkur til að senda mér línu
Þóran
Það er búið að vera mikið að gera hjá mér upp á síðkastið, bæði í skólanum og svo ýmislegt annað stúss sem að ég nenni ekki að skrifa um á þessari síðu.
Önnin hefur að mestu leyti farið í hópverkefnavinnu. Þeir sem að þekkja til hópverkefna vita hve slíkt getur verið þreytandi til lengdar. Seinasta föstudag var ég að vinna lokaverkefni með hópnum mínum þegar einn í hópnum stingur upp á því að við förum saman útað borða til að "bæta hópandann". Ég vildi ekki "skemma" andann svo ég sagði já án þess að nenna í raun að fara, enda orðin hálf þreytt á strákunum í hópnum mínum. Á seinustu stundu ákváðu strákarnir svo að mun sniðugra væri að keyra bara til Philadelphiu og borða þar, því að þá næðum við að slá tvær flugur í einu höggi; 1) byggja upp hópandann 2) bæta við nýju fylki (Pennsylvania) á listann "fylki-sem-við-höfum-ferðast-til". Hver segir svo að verkfræðingar séu ekki praktískir?!
Ferðin til Philadelphiu var ágæt (1 og hálfs tíma akstur) og maturinn á veitingastaðnum fínn. Leiðin heim var hins vegar ekki nógu sniðug. Fyrsti snjór vetrarins kom nefnilega akkúrat þegar við vorum að leggja af stað aftur heim og við lentum í snjóstormi! Verandi á sumardekkjum gátum við því ekki annað en keyrt á 30km/klst alla leiðina heim og festum okkur auk þess 3svar í snjóskafli! Til að bæta gráu ofan á svart þá varð einn strákurinn í hópnum bílveikur því að hann hafði aldrei keyrt í snjó og fannst allt "hristast svo mikið". Fjórum sinnum þurftum við því að stoppa og leyfa greyinu að æla. Ferðin heim tók því rúma 4 tíma!
Ekki skemmtilegasti föstudagur lífs míns.. en hvað get ég sagt? Gerir maður ekki nánast hvað sem er til að viðhalda "group spirit"?!
Samviskuspurning! Og treystið mér, ég er ekki góð í samviskuspurningum….
Ef að kennari biður mann um að taka kúrs hjá sér, verður maður ekki eiginlega að segja já?
Verkefnastjórnunar kennarinn minn, Brian, kallaði á hópinn minn eftir tíma og bað okkur að vera eftir. Hann byrjaði á því að segjast vera hálf eyðilagður yfir seinasta skilaverkefni, við værum greinilega í "sögulegri lægð" sem hópur og bað okkur endilega um að "gefa nú allt" í lokaverkefnið. Þrátt fyrir þessa "sögulegu lægð" telur hann okkur þó enn vera besta hópinn í bekknum og bað okkur öll (ég og 4 strákar sem ég er með í hóp) að skrá okkur í framhaldsáfangann. "It’ll be a fun course guys! I’ll promise ya!"
Ég hafði ekki ætlað mér að taka framhaldsáfangann en núna er ég í vafa.
Fyrirlesturinn í dag var annars með hefðbundnu sniði….
Barnið sem að Brian hafði áætlað að myndi fæðast 16.nóvember er ekki enn fætt og er Brian farinn að hafa áhyggjur að það sé honum að kenna; "maybe I over-planned this thing?" sagði hann.
Konan hans er líka að farast úr stressi og vill því hafa bílinn heima við. Vegna þessa þarf grey Brian að taka lestina til Hoboken, sem er víst hreint ekki gaman.
Seinasti kennslutími á að vera miðvikudaginn 7.desember en þar sem að barnið (sem að hefur hlotið nafnið Gabrielle) verður tekin með keisaraskurði þann 5.desember, er víst alls óvíst hvort að sá tími verður kenndur…
Hvers vegna gæti einhver spurt sig? Jú, því hvað vitum við raunverulega um keisaraskurði? Það er ýmislegt sem gæti komið upp á…….
Athugasemdir