Mér heyrist fólk vera farið að kvarta yfir því að ég sé sífellt djammandi en aldrei lærandi hér í Ameríkunni? Hmmm… Ég skil þessar kvartanir nú varla því ég hef aldrei verið þekkt fyrir að læra meira en nauðsyn krefur. Ég tek gæði framyfir magn sjáiði til…
Hins vegar held ég svei mér þá að ég sé duglegri núna heldur en þegar ég var í BS. náminu. Kannski vegna þess að ég er orðin eldri og þroskaðri? Eða þá að kennslan í MS hefur gert mig að enn meira nördi?
Allavega mæti ég í alla tíma og hef ég meiri áhuga á að læra og skilja efnið en áður. Ég stóð sjálfa mig meira að segja að því í gær að ranghvolfa augunum þegar einn hópmeðlimur minn sagði: "Guys! Come on, let’s face it, ALL we really want from this damn course is an A!"
Í dag fór ég á fyrirlestur sem á að kenna nemendum að koma vel fyrir í atvinnuviðtölum. Skólinn minn býður upp á ótal slíka fyrirlestra enda er þeim mjög í mun að nemendur fái vinnu sem allra fyrst eftir útskrift. Stevens er víst sá skóli í New York og New Jersey þar sem hæst hlutfall nemenda fær vinnu strax að lokinni útskrift. Til þess að halda þessu sæti er sem sagt boðið upp á ótal fyrirlestra og námskeið. Í dag fékk ég lista yfir 100 algengar spurningar sem búist má við að fá í atvinnuviðtölum, 50 góðar spurningar til að spyrja atvinnurekanda að í atvinnuviðtölum og 100 góð lýsingarorð til að setja í ferilskrána. Lýsingarorðin pössuðu að sjálfsögðu öll við mig enda hljómuðu þau flest eitthvað á þessa leið: "vinnusamur, samviskusamur, skipulagður, hugmyndaríkur" og svo framvegis.
Að lokum fengum við svo afhendan lista yfir "Do & Don’t" í klæðaburði. Gallabuxur, hettupeysur og puma skór voru öll feitletruð á Don’t’s listanum. Fegin er ég að vera ekki að útskrifast í bráð…..
Hæ, ég hef lítið bloggað því að ég hef verið upp í sveit, hjá ættingjum sem að ég á í Salisbury Mills, Cornwall on Hudson, NY. Ég er hins vegar á leið heim í köldu íbúina mína í Hoboken núna seinna í dag.
Ég setti inn myndir á miðvikudaginn, vonandi eru allir sem áhuga hafa búnir að sjá þær. Egill vinurinn minn og töluvusnillingur með meiru er búinn að gera síðuna rosa flotta.
Knús til allra,
Þóra
Ég tel mig vera “einstaklega” umburðarlynda manneskju… En… ég þoli ekki prófessorinn sem kennir mér “kerfisverkfræði”! Versti kennari í heimi og auk þess trúir hún greinilega á aðferðina: brjótum nemendur niður svo að þau leggi harðar að sér!
Svona hófst tíminn í gær: (lesist með Inverskum-Enskum hreim)
“Þið eruð versti hópur sem að ég hef nokkrum sinnum kennt!”
Þögn
“Eða a.m.k. verstu mastersnemar sem að ég hef kynnst! Hvers vegna getið þið verið svona kærulaus?”
Meiri þögn
“Ég hef vanalega fengið merkilega prófdómara hingað til að dæma lokaverkefnin ykkar en ég veit ekki hvort að ég treysti mér í það núna! Verkefnin ykkar eru hræðileg”
Þögn
“Jæja, alveg er mér sama, ef að þið viljið lélega einkunn þá er það ykkar mál!”
Löng þögn
“Jæja, eitthverjar spurningar um fyrirlesturinn í seinstu viku?”
Þögn
“Anyone?”
Óþægilega löng þögn og prófessorinn ákveður því að skipta um gír og fer að hlæja!
“You all look tired today, what’s wrong with you?”
Þögn
“Anyone?”
Löng þögn
“You in the back, you even have coffees and still look tired and silent! What’s wrong with you Franklin and Thora?!”
Ég: “Uuuuuu… it’s cold outside”
Strákur á fremsta borði: “I would have gone for: I had a bad day…!”
Partítröll
Þú ert nýjungagjörn, tilfinningarík félagsvera.
Partítröllið fylgist vel með nýjustu straumum og stefnum hvort sem um er að ræða föt, tónlist eða græjur. Það eru 74.5% líkur á því að það eigi iPod, 61% líkur á því að það eigi Fred Perry póló bol og 96% líkur á því að það eigi Puma skó. Partítröllinu finnst The OC vera skemmtilegur þáttur.
Partítröllið er vinsælt - eða telur sig að minnsta kosti vera það. Þótt margir laðist að því eins og flugur að mykjuhaug eru aðrir sem eru ónæmir fyrir þokka þess og enn aðrir sem hafa jafnvel ofnæmi fyrir því. Það eru þeir sem eru í eldhúspartíinu á meðan partítröllið hristir rassinn og baðar út öngum á dansgólfinu.
Þegar gamaninu slotar er partígríman þó fljótt tekin niður og undan henni kemur viðkvæma blómið sem partítröllið raunverulega er.
Hvaða tröll ert þú?
Les einhver þessa síðu lengur? Hmmm.. ég er allavega hætt að fá komment. Fólk hætt að standa sig …*hugs*
Jæja.. ég ætla samt að segja smá fréttir. Seinustu dagar hafa verið rólegir en fínir. Á fimmtudaginn fórum við Adriana, Matthias og Javier á hinn frábæra Bahama Mamas stað hér í Hoboken. Á fimmtudögum er þar haldið karókí og allir kokteilar seldir á 3 dollara! Við gátum ekki verið þekkt fyrir annað en notfæra okkur tilboðið til hins ítrasta og fengum því auðvitað öll í magann daginn eftir! Reyndar held ég að áfengið hafi ekki farið í magann á okkur heldur sykurinn. Ég hef aldrei á ævinni drukkið jafn sæta kokteila! Ameríkanar elska sykur og setja ótrúlegt magn af sykri í allt! Hugsanlega er það ástæðan fyrir því að ég hef bætt svona miklu á mig hér úti? *hugs*
Jæja, hvað fleira? Á föstudaginn var já boðið upp á Thanksgiving máltíð upp í skóla. Thanksgiving er reyndar ekki fyrr en núna á fimmtudaginn en skólinn ákvað að bjóða öllum erlendu nemendunum upp á máltíð viku fyrr. Voða fínt hjá skólanum, nóg af mat og svo héngu fánar allra erlendu nemendanna uppi. Meira að segja íslenski fáninn, þó að ég sé fyrsti Íslendingurinn við skólann! Maturinn var mjög góður en kom mér ekkert sérstaklega á óvart. Minnti mig barasta töluvert á sunnudagsmatinn heima á Íslandi. Graskeraböku (pumpkin pie) var ég þó að smakka í fyrsta sinn. Hún var svoldið spes.
Það sem kom mér hins vegar meira á óvart var spenningurinn fyrir "fríum mat". Einu sinni í mánuði bíður skólinn upp á fríar pizzur&bjór og svo er það þessi Thanksgiving Dinner núna, og það er bara ekki talað um annað í skólanum í marga daga! Hvernig getur fólk sem er að borga margar milljónir í skólagjöld "misst sig" svona yfir því að fá eina máltíð "frítt"? Skil það ekki! Í rauninni eru allir nema ég búnir að vera brjálaðslega spenntir yfir þessari máltíð í mánuð og margir föstuðu allan daginn fyrir hana! Ég sá meira að segja eina stelpu frá Úkraníu setja köku, kókdós og kalkún í vasann og fara með heim!
Hvað meira? Jú, aldrei þessu vant fór ég í bíó! Sá myndina um Johnny Cash, Walk the Line. Mjög góð há-drama mynd og Reese Witherspoon kom á óvart. Ég spái óskarstilnefningu.
Í gær hitti ég svo Adriönu, Matthias og Javier aftur og við fórum og horfðum á frænku Javier syngja á litlum stað á Manhattan, Underground heitir hann og þar troða víst reglulega upp söngvarar og grínistar á framabraut. Mér leið ótrúlega menningarlega að sitja og drekka Chi-Latte í kjallarahúsnæði í New York og hlusta á trúbadora! Ég skemmti mér samt mjög vel, ótrúlega margir hæfileikaríkir tónlistarmenn að reyna að “meika það” í New York. Einn söng til að mynda rokk-útgáfu af “You are my Sunshine”, það var svalt!
Ég lofa að setja inn myndir fljótlega.
Ég sakna ykkar allra!
Þóran
Á mánudaginn hitti ég Hebu á Manhattan og fékk þar m.a. íslenskt nammi og malt&appelsín. Malt&Appelsín minnir mig alltaf á jólin. Ég drekk það reyndar sjaldan sjálf en mamma og pabbi fylla alltaf bílskúrinn af jólaöli í desember. Þannig að það má segja að ég hafi komist í pínku ponsu jólastuð í þessari viku….
Margar rottur búa á lestarteinunum í New York og ákváðum við Heba að taka mynd af einni slíkri. Það endaði hins vegar ekki vel. Öryggisvörður kom hlaupandi og skipaði okkur að eyða myndinni! Það er nefnilega andstætt hryðjuverkalögunum að taka myndir inn á lestarstöðum í New York… lögin snúa greinilega líka að myndatökum af rottum…
Verkefnastjórnunar- kennarinn minn, hann Brian, klikkaði á að tímasetja barneignir konu sinnar og var því tími haldinn þann 16.nóvember. Stærsti hluti tímans fór þó í sögur af hinum væntanlega erfingja.
Brian elskar konuna sína greinilega mjög mikið og vill allt fyrir hana gera. Þau búa í 2 hæða húsi og er eldhúsið á neðri hæðinni en svefnherbergið á efri hæðinni. Hann sagði okkur stoltur frá því að hann hefði nýlokið við að smíða “skiptiborð” með ásettum litlum ísskáp og örbylgjuofni. Tilgangurinn? Jú, þá þarf konan ekki að fara á milli hæða til þess að hita upp brjóstamjólkina fyrir barnið.
Við erum aðeins tvær stelpur í bekknum og um leið og hann lét þetta út úr sér sá ég að stelpan hvítnaði upp, leit svo fyrst spyrjandi á mig og svo á Brian og sagði:
“But Sir, seriously, you should never heat breastmilk in a microwave, that’s dangerous….”
Hoboken-lögreglan er svei mér þá jafn æst og Húsavíkur-lögreglan í að stoppa menn og sekta. Ég man varla eftir því að hafa gengið götuna mína, Washington Street (sem er aðalgata í bænum, einskonar “Laugavegur”) án þess að sjá lögreglubíl.
Vinur minn, Frank, hlýtur samt að teljast með þeim óheppnari…. Á fimmtudaginn var hann stoppaður tvisvar og sektaður í bæði skiptin fyrir að vera ekki með Bandarískt ökuskírteini. Af hverju var hann ekki með ökuskírteini? Jú, hann féll á bóklega prófinu, en það er víst mjög algent að fólk sé fellt á bóklega prófinu hér í Jersey. Frank drekkur nefnilega ekki og féll á spurningunni:
A twelve-ounce can of beer has as much alcohol in it as:
a) 1 ½ ounces of 86 proof whiskey b) Bottle of rum c) Martinis d) Pint of brandy
Rétt svar fylgir ekki sögunni…
Bandaríkjamenn geta talað endalaust og elska að velta sér upp úr hlutunum! Heilu og hálfu tímarnir fara því oft í hinar undarlegustu pælingar. Eitt dæmi úr fyrirlestri í verkefnastjórnun í gær:
Prófessorinn minn, Brian, á von á sínu fyrsta barni fljótlega. Konan hans á að eiga 26. nóvember. Þau “finna” hins vegar bæði á sér að barnið muni fæðast 10 dögum fyrr. Svo óheppilega vill hins vegar til að það er miðvikudagurinn 16. og þá er verkefnastjórnunartími! Verkefnastjórar eru skipulagaðasta fólk í heimi og tilkynnti prófessorinn því í gær að töluverðar líkur væru á að fyrirlesturinn 16. nóvember félli niður. Hann vildi þó ekki gefa frí núna ef svo ólíklega vildi til að “tilfinning” hans um að barnið komi í heiminn þann 16. reyndist röng.
Nemendurnir voru hins vegar ósáttir við að þurfa að mæta í fyrirlesturinn upp á “von og óvon” og báðu Brian um að senda e-mail ef hann kæmist ekki. Gott og vel…
En hvenær er eiginlega “lokafrestur” til að senda e-mail? spurði þá einhver. Best að ræða það…
Niðurstaðan eftir 20mínútna umræður varð sú að þar sem að tíminn byrjar kl.5 og sumir búa langt í burtu eða ná ekki að kíkja á póstinn sinn rétt fyrir tíma þá er “lokafrestur” 4 klukkutímar. Með öðrum orðum: Allir að skoða póstinn sinn kl. 1 miðvikudaginn 16. Ekkert meil frá kennara = tími haldinn! Gott og vel…
En hvað ef a) barnið vill koma í heiminn milli 1 og 5?!! eða b) ef konan þarf að fara á spítala fyrir klukkan 1 en með svo miklum hraði að ekki næst að senda e-mail? Brian var sko ekki tilbúinn að reita konu sína til reiði með því að hlaupa í tölvuna áður en brunað væri upp á spítala!
Þetta þurfti að sjálfsögðu að ræða næstu 30mínúturnar. Ýmsar hugmyndir komu upp, t.d. það að prófessorinn myndi hringja í einn aðila í bekknum sem myndi hringja í annan nemenda og sá nemandi myndi hringja í þann þriðja.. Eða þá að prófessorinn myndi senda e-mail EF að fyrirlestur yrði og því myndi gilda að Ekkert meil frá kennara = enginn tími haldinn!
Niðurstaðan eftir langar vangaveltur varð svo loks þessi: “hey guys, I’ll try my best to send you an e-mail, but I’m not making any promises!”
Og þá voru komnar frímínútur…
Rottuleitin heldur áfram! “Subburnar” í húsinu mínu halda greinilega áfram að laða að sér rottur því að íbúðirnar fyrir neðan eru "fullar" af rottum og hefur hver rottu-eftirlitsmaðurinn á fætur öðrum bankað upp á hjá okkur til að skoða íbúðina. Það hefur enginn rotta fundist í okkar íbúð ennþá en öll þessi leit hefur orðið til þess að ég heyri “rottu-hljóð” í öllum hornum. Olga, meðleigjandi minn sagði að ég þyrfti ekki að hafa áhyggjur, þetta væru örugglega ekki rottur, heldur mýs.
Ég ætti líklega að vera glaðari yfir fréttunum en ég er…
Hinn meðleigjanda minn, kona frá S-Kóreu, sést nánast ekkert þessa dagana. Hún er alltaf að “efnafræðast” upp í skóla og virðist ekki sofa. Hún kemur heim klukkan 3 á nóttinni og fær sér örbylgjumat og vaknar svo klukkan 6 á morgnana og fer í skólann…
Hvernig veit ég þetta?
Tja.. líklega sef ég ekki mikið heldur….
Ég er aftur veik… Ég ætla ekki að ræða það frekar á þessari síðu, ég er það pirruð! Þeir sem þekkja mig best vita hvort eð er hvað er að.
Ég fór tvisvar í bíó í seinustu viku, sá FlightPlan á skólasýningu og svo WeatherMan í New York. Mér fannst WeatherMan mjög góð þó að hún væri kannski full róleg. Nicolas Cage er alltaf góður og margar fínar senur. Myndin kom mér samt töluvert á óvart enda hefur hún verið auglýst hér í USA sem gamanmynd. Alltaf skrítið að fara á bíó að sjá grínmynd en enda á að horfa á dramamynd….
Áður en ég flutti til Bandaríkjanna hafði ég heyrt ýmsar sögur um að Bandaríkjamenn vissu upp til hópa ekkert um Ísland. Ég hef hins vegar ekki enn hitt Bandaríkjamann sem hefur ekki heyrt um landið. Allir vita að landið sé “up north” og að höfuðborgin heitir Reykjavik. Og að ef ég hefði fengið dollar í hvert skipti sem ég hef fengið spurninguna: “is it true that Iceland is green and Greenland is icy?” þá ætti ég ekki í miklum erfiðleikum með að borga leiguna!
Eina manneskju hitti ég þó sem aldrei hafði heyrt um Ísland. Það var stelpa á aldur við mig sem vinnur sem sölumaður í líkamsræktarstöð hér í Hoboken. Hún hafði aldrei heyrt um Ísland og var ekki viss um hvort að hún hefði heyrt um Norðurlöndin….
Það sem kom mér hins vegar mest á óvart var að sú stelpa er ekki Bandarísk heldur bjó á Spáni fram til 16 ára aldurs…..
Þóra
p.s. ef að einhver kann ráð við slæmri beinhimnubólgu endilega skrifið mér meil (eða kommentið hér á síðuna)
Athugasemdir