Coming to America

Hver sólbrennur í október?! Arg!
Í gær ákvað ég að lesa út í garði en misreiknaði víst bæði styrk október-sólarinnar og húðarinnar minnar svo ég sólbrann! Ég brenn nú eiginlega aldrei en mér tókst það í þetta skiptið og meira segja svo illa að ég þurfti að skrópa í skólanum í morgun til að taka lestina í næsta bæ til að kaupa after-sun! (After-sun fann ég nefnilega ekki hér í Hoboken því að “who the hell needs after-sun in october anyways?!” eins og konan í apótekinu sagði svo kurteisislega!) *Andvarp* Ég og mín heppni…

Í lestinni til Jersey City hitti ég mann frá Alsír. Ég geri það nú ekki að vana mínum að tala við ókunnugt fólk í lestum en þessi var í vandræðum og ég hafði ekki hjarta í mér að hjálpa honum ekki. Maðurinn var ólæs! Hann var með bréf frá Bank of America og bað mig um að lesa það fyrir sig. Í stuttu máli stóð í bréfinu að hann skuldaði dráttarvexti upp á $12 og að hann hefði 8 virka daga til að gera upp þá skuld, annars yrði reikningnum lokað. Ég útskýrði þetta fyrir honum í stuttu máli og varð hann mjög þakklátur. Í skilnaðargjöf gaf hann mér meira að segja kúlupenna sem á stóð: “Algerian”….!

Ég sakna þess stundum að vera ekki að kenna í MS. Ef að einhver samkennari minn les þetta þá vil ég endilega skila kærum kveðjum!
Þegar ég var að kenna fékk ég oft spurningar frá nemendum; s.s. “hvað ertu eiginlega gömul?”, “í hvaða skóla varstu” og fleira álíka, en að öðru leyti var ég lítið á “persónulegu” nótunum. Sumir kennarar hér í USA eru hins vegar mjög “opnir” og segja frá ýmsu persónulegu.
Í gær fengum við til að mynda gestafyrirlesara. Gestafyrirlesarinn var fertugur doktorsnemi sem kynnti fyrir okkur doktorsverkefni sitt; “Algóritma-mynstur í kerfisverkfræði”. Ég skyldi mest lítið í fyrirlestrinum og átti því frekar erfitt með að halda athygli. Fyrirlesarinn virtist hins vegar sjálfur eiga erfitt með að halda þræðinum því að hann var sífellt að minnast á hve hann væri orðinn feitur!
Fyrst sagðist hann vinna svo mikið að hann kæmist aldrei í gym-ið og hefði bætt á sig 50pundum síðan hann byrjaði í náminu. Bekkurinn varð svoldið vandræðalegur og enginn sagði neitt. Ég var þó næstum búin að missa út úr mér: “ég er einmitt líka búin að bæta á mig, ég veit hvernig þér líður!”
Eftir stutta vandræðalega þögn hélt hann því áfram með fyrirlesturinn en stoppaði svo aftur 5 mínútum síðar og sagði: “það er bara svo erfitt að vera doktorsnemi, full vinna og auk þess heimalærdómur, hvenær á maður að komast í gym-ið? Konan vill auðvitað að maður sé heima á kvöldin! Og helgarnar fara í frístundir með börnunum!”.
Enn meiri þögn í salnum…
Eftir að ljóst var að enginn þorði að taka undir að hann væri feitur þá hélt hann áfram með fyrirlesturinn en gat augljóslega ekki hamið sig undir lokin; “I mean, take today for an instance! I made a reservation for Spinning class and what happens?! Your professor calls me and asks me to make this lecture for you guys! I mean, come on, WHEN will I ever have time for a work-out?!”

Þessir Bandaríkjamenn….! Yndislegir!