Hvað finnst verkefnastjórum skemmtilegast að gera?
Búa til Gantt-rit!
Fyrir þá sem ekki vita þá er það myndrit sem sýnir verkáætlun í tímaröð.
Mér finnst að sjálfsögðu stórskemmtilegt að búa til Gantt rit en komst hins vegar ekki að því fyrr en í seinustu viku að maðurinn sem fann upp ritið (ég geri fastlega ráð fyrir því að hann heiti Gantt…) var nemi í Stevens og því árlega gefin Gantt verðlaun fyrir góðan námsárangur. Ég hef greinilega valið réttan skóla!
Ég er komin á pensillín. Vonandi fer það að virka. Hundfúlt að vera lasin. Ég fór til skólalæknisins í dag og ég er víst með háls- og eyrnabólgu eins og litlu krakkarnir! Læknaritarinn, Kathy, elskar mig af einhverjum undarlegum ástæðum! Dóttir hennar vinnur í bankanum fyrir utan þar sem að ég bý og þess vegna rekst ég oft á hana. Hún stoppar mig alltaf og spjallar. Þetta (og reyndar ýmislegt fleira) veit ég um Kathy:
#1. Henni finnst gaman að fara út að borða. Hún á sér marga uppáhalds veitingastaði (þar af eru 10 bestu númeraðir) og er mjög undrandi á mér að hafa ekki gert slíkan lista.
#2. Henni finnst gaman að fara í bíó en krossaði sig þegar ég sagðist fara í bíó í Jersey City. Þar búa glæpamenn og fer hún aðeins í bíó í Village í NYC. Hún teiknaði fyrir mig kort hvernig best er að komast þangað.
#3. Hún elskar Hoboken og vill hvergi annars staðar búa. Hún elskar líka Stevens enda á hún ættir sínar að rekja hingað. Hún var víst getin á Campus!
#4. Dóttir hennar fær ekki nógu góð laun í bankanum og er að hugsa um að hætta.
Í dag gaf hún mér nammi í tilefni þess að Halloween er á mánudaginn. Hún hneysklaðist einnig á því að ég hefði ekki enn prófað Breakfast Special á La Isla (nr. 3 á listanum). Ég veld grey konunni greinilega sífelldum vonbrigðum.
Og já, ég þarf víst að redda mér búning…!
Annað hvort er ég svona bandarísk í útliti eða virka svona vinaleg því að fólk er sífellt að spyrja mig til vegar, sérstaklega þegar ég tek lestina. Ég held að ég hafi aldrei tekið lestina frá Manhattan til Hoboken án þess að einhver hafi spurt mig til vegar.
Þegar fólk heyrir að ég tala með hreim byrjar það svo stundum að spjalla. Fólki finnst alltaf stórmerkilegt að heyra að maður sé frá Íslandi svo að oftast segi ég eitthvað annað. Im from Germany virkar best enda vita allir hvar það er og spyrja því engra asnalegra spurninga eins og: Wow, thats sooo cool, is it cold there? eða Really? You like Bjork?
Á sunnudaginn spurðu miðaldra hjón mig til vegar og urðu svo hissa að ég væri ekki bandarísk að þau spurðu hvaðan ég væri. Ég var eitthvað utan við mig og þreytt og af einhverjum ástæðum datt England upp úr mér! Þau urðu bæði hissa á svipinn…
Maður: -Really? Your English is sophisticated yes, but I wouldnt have thought Brittish!
Ég: -Uuuu.. Well
uuu.. Im not from London, Im from Wilking Cliff. Totally different accent over there, you see
Bæði: -Wow! Really! How interesting! How is it over here? And how do you like America?
Ég ætla að halda mig við Þýskland framvegis
Annars er ég lasin. Þannig að ég vorkenni sjálfri mér mjög mikið og vona auðvitað að þið gerið hið sama! Ef að það er einhvað leiðinlegra en að vera lasin á Íslandi þá er það að vera lasin í útlöndum
Mkv,
Þóra
Ég horfði á íslenska bahelorinn áðan. Gaman að horfa á íslenskt sjónvarp þegar maður er í útlöndum. Ég horfi stundum á fréttir/kastljós þegar ég hef tíma. Ég fékk alveg netta heimþrá við að horfa á þennan íslensk-ameríska þátt, ég meina come on, diskókeila í Öskjuhlíðunni og matur á Nauthóli, hvað er íslenskara en það?!
Ég sé enga ástæðu til að setja út á fólkið sem er að taka þátt í þessu en ég er samt enn að reyna að átta mig á hvort að þeir á skjá1 séu viljandi að búa til hallærislegan þátt eða hvort að þátturinn sé bara hallærislegur alveg óvart.
Ég meina að keppa um deit með piparsveininum með því að taka þrekpróf í Laugum? Mér finnst það nú FULL langt gengið…
Og já mér finnst að setningar á borð við:
Bachelorinn: val mitt þarf ekki að þýða að þær sem fá ekki rós séu vondar manneskjur
og
Kynnirinn: þau féllu nú aldeilis fyrir hvort öðru!(á deitinu á skautasvellinu)
ætti að BANNA!
Síðan í gær er búið að vera rosa kalt í íbúðinni minni. Ástæðurnar eru tvær, annars vegar þá er glugginn í herberginu mínu það illa einangraður að það þarf ekki mikinn vind til að það blási inn og hins vegar er ekki búið að kveikja á kyndingunni. Ég svaf því í 66°N peysunni minni og ullarsokkum í nótt! Samkvæmt dagatalinu verður ekki kveikt á kyndingunni fyrr en í nóvember. Ég er frá Íslandi og því svo vitlaus að halda að kveikt sé á ofnum eftir hitastigi en ekki dagatali……
Á morgun á ég að halda stuttan fyrirlestur um kerfisverkfræðilegar ástæður þess að Vasa-skipið sökk á sínum tíma. Satt að segja veit ég ekki alveg hvað ég á að segja, en mig minnir hins vegar að ég hafi séð Vasa safnið með Sibbu á norðurlanda-djammi-okkar hér um árið. Ef ég verð uppiskroppa með kerfisverkfræðilegar ástæður get ég þá kannski minnst á ferð mína til Stokkhólms… Ég er án efa sú eina í hópnum sem hefur farið til Svíþjóðar..
Ég þýði System Engineering alltaf Kerfisverkfræði. Ef að ég er að þýða vitlaust (og þar að leiðandi að læra eitthvað allt annað en Kerfisverkfræði) þá látið mig vita….
Og tja, svona rétt í lokin. Ef einhverjum leiðist MJÖG mikið getur sá sami allt eins farið á google, skrifað failure og ýtt á Im feeling lucky
.
Í gær fórum við Adriana í bíó, við sáum In Her Shoes með Cameron Diaz og Toni Collette. Aldrei þessu vant nenntu strákarnir ekki með okkur því að í aðalhlutverkum eru 2 konur, og því flokkast myndin víst undir það að vera stelpumynd. Svona attitude fer alltaf jafn mikið í taugarnar á mér, 90% mynda skarta körlum í aðalhlutverkum, ætti ég þess vegna að neita að sjá þær?
Jæja.. hvað um það, myndin var mjög fín, svoldið langdregin kannski en nokkrar fínar senur og Toni Collette stóð sig vel eins og alltaf. Hún er í uppáhaldi hjá mér síðan í Muriels Wedding (já, ég sá þá mynd 10 sinnum og skammast mín ekkert fyrir það.
Það sem kom hins vegar mest á óvart var að í bíóið var mætt kona með 3 smábörn. Ég veit ekki hvernig henni datt í hug að mæta ein með þrjá krakka (alla undir 4ára) í bíó kl. 10 á föstudagskvöldi en það gerði hún og börnin voru ALLS ekki sátt við fyrirkomumálið. Myndin var rúmir tveir tímar og krakkarnir voru bara rólegir fyrsta hálftímann. Þau grenjuðu til skiptis og sá elsti (líklega 3ára) hljóp um allt bíóið. Ég var satt að segja orðlaus.
Fyrst hló fólk að þessu en eftir smá stund voru allir orðnir pirraðir og rifrildi hófst (jamm.. mikið rétt, í miðri mynd!).
-Can you please do us a favour and just leave, mam? var öskrað úr öllum áttum. Konan með börnin þóttist hins vegar ekki skilja ensku og sagði bara dont be mean, dont be mean!!.
Fólk gafst upp að rökræða við konuna eftir svoldinn tíma og reyndi að einbeita sér að myndinni, en reglulega heyrðist barnagrátur og öskur!
Ég hef aldrei upplifað annað eins í bíó…
Í kvöld er ég að fara til Manhattan að hitta Hebu. Vonandi verður gaman.
Sakna ykkar allra!
Þóra
p.s. ég heiti enn Miss Dalsdottir í tölvukerfi Immigration Office. En það kemur varla að sök eins og maðurinn sem ég ræddi við orðaði það….
Ef að það hefur farið fram hjá einhverjum þá er ég mjög óheppin manneskja. Förum aðeins yfir gærdaginn…
#1: LÍN er leiðindastofnun (eins og flestir vita sem hafa tekið námslán í útlöndum) og eru þeir sífellt að biðja mig um að fylla út hina og þessa pappírana sem staðfesta að ég sé örugglega í Stevens en ekki bara að lifa kóngalífi á námslánunum á Kanarí! Í fyrradag fór ég sérferð upp í skóla til að láta lánafulltrúa skólans fylla út eitt slíkt plagg. Þar átti hann að skrifa hve margar annir námið væri, hvenær ég myndi útskrifast, nafnið mitt og kvitta undir. Lánafulltrúinn treysti sér ekki í þetta mikla verk á staðnum svo hann sagði: Give me 24hours
24 tímum seinna labba ég því aftur upp í skóla (og í þetta skipti vill svo heppilega til að stormur og rigning gengur yfir bæinn!) og kem ég hundvot upp í skóla rétt fyrir lokun. Maðurinn réttir mér blaðið og lokar svo skrifstofunni. Þegar ég fer að skoða blaðið sé ég hins vegar að manninum hafði tekist að klúðra öllu nema nafninu mínu! Hann segir námið 3 annir í stað 4 og að telur að ég útskrifist vor06 en ekki vor07 og kvittar svo ekki undir! (sem var pointið með að ég bað HANN um að fylla þetta út, án undirskriftar hefði ég gert þetta bara sjálf!).
Nú þarf ég sem sagt að panta annan tíma aftur hjá Lánafulltrúanum…
#2: Ég fékk hringingu frá Social Security-service um að ég fyndist ekki í kerfinu og því væri ekki víst að Social Nr. mitt virkaði sem skyldi. Ég var náttúrulega ekki sátt við það því að ég hef mikið lagt á mig til að fá þetta númer (um er að ræða eins konar kennitölu en hins vegar mikið vesen að verða sér út um hana) og spurði ég því hvað væri að. Kemur í ljós að einhver snillingurinn hjá Útlendingastofnun hefur skráð nafnið mitt vitlaust á vegabréfsáritunina og af því að það er FYRSTI stafurinn í eftirnafninu sem er rangur, þá er bara ekki hægt að laga þetta!
Ég heiti sem sagt Ms. Dalsdottir héðan í frá! Hér kemur smá bútur af samtali mínu við konuna sem hringdi.
(ég) -Its a P, not a D
(kona) -I cant change your intitals miss, Im sorry
-Why? What? Why not?
- “It’s not just ANY letter. Its the FIRST letter in your LAST name. You must see that we dont just run around changing peoples initials!
(ég orðin pínku reið) -But its YOUR mistake!
(kona hugsar sig um) -Well, if you want you could try to talk to Immigration Office. But Im sure you will have to make an appointment with them in NYC
(fúl og pirruð) Does this really matter? Should I try to change this?
(kona hugsar sig um) Nah, it doesn’t really matter…. Unless…. hmmm….lets say you want to leave US and come back?!
*Andvarp*
Við sem erum að læra Project Management fáum oft spurninguna: oh, but isnt that just common sense?
Asnaleg spurning en einn prófessorinn minn svaraði þessu líklega best í fyrirlestri núna áðan:
-well, sure, you could call it common sense if you want…
….but that sure as hell doesnt mean everyone has it!
Hér eftir mun ég alltaf svara þessari spurningu svona!
Í dag á Berglind vinkona mín 25 ára afmæli. Ég hringdi í hana í morgun til að óska henni til hamingju en langar samt að gera það aftur hérmeð: Innilega til hamingju dúllan mín! Vonandi áttu yndislegan dag, þú átt það skilið!
Helgin var með rólegasta móti. Á fimmtudaginn hélt þýskur vinur minn upp á afmælið sitt og eftir það kvöld var tekin sameiginleg ákvörðun um að slappa af þessa helgina og læra. Auk þess að læra þá tókst mér loksins að laga net-tenginguna hér heima þannig að ég get horft á vef-sjónvarpið í tölvunni minni. Um helgina horfði ég því á 3 fréttatíma, 2 kastljós-þætti og 3 Ísland-í dag þætti! Segið svo ekki að mín sé ekki með puttann á púlsinum!
Fréttirnar hér í USA finnst mér samt að mörgu leyti skemmtilegri heldur en heima. Reyndar eru margfalt fleiri auglýsingar hér og endalausar veðurfréttir, en hins vegar er almennt fjallað ítarlegar um mál heldur en heima. Eftir hamfarirnar í Pakistan var til að mynda mjög ítarleg umfjöllun, myndir og viðtöl sýnd og söfnun hófst hér í bænum mínum. Af því sem ég best gat séð var miklu minna fjallað um þetta heima á Íslandi.
Á mánudögum er alltaf ókeypis í bíó í skólanum mínum. Ég fór í gær með Þjóðverjunum að sjá Wedding Crashers. Ég hef reyndar séð þá mynd áður en ég hló alveg jafn mikið í seinna skiptið! (Spurning hvort ég sé svona sein að fatta djóka…?)
Eins og oft hefur komið fram á þessari síðu þá bý ég með tveimur konum (annarri á fertugsaldri, hinni á fimmtudagsaldri). Þær eru alveg ágætar báðar tvær en ég þekki þær hins vegar lítið því þær eru nánast aldrei hér heima. Önnur er annað hvort hjá kærastanum sínum eða að æfa undir maraþonhlaup, og hin er gift skólanum, og er því upp í skóla frá 8am til 11pm sjö daga vikunnar… eða það hélt ég!
Á föstudaginn taldi ég mig vera eina heima og ákvað að hlusta á tónlist. Ég er ekki með sjónvarp inn í herbergi en það er lítið sjónvarp inn í stofu. Ég kveikti á MTV og stillti töluvert hátt, enda orðið skítsama um nágranna mína sem halda fyrir mér vöku með tónlist annað hvort kvöld hvort eð er!
Klukkutíma seinna kemur önnur konan út, mjög svo þreytuleg! Ég (lítandi á klukkana sem var 5pm) spyr skömmustulega; Uhh, átt þú ekki að vera í skólanum? Hún hristi bara höfuðið og fer í sturtu og ég lækka í tækinu (og hætti að syngja með!). Sagan er ekki alveg búin því að konan er búin að hefna sín á mér núna í 4 morgna í röð með því að nota ekki heyrnatól þegar hún horfir á S-Kóreska sjónvarpið sitt! Í 4 morgna í röð hef ég því vaknað kl. hálf 8 við S-Kóreska þjóðlagatónlist….
Sakna ykkar allra!
Þóran
Ég bætti við 2 albúmum á myndasíðuna.
Annars vegar með myndum af Ólínu minni og hins vegar frá afmælispartý-i hjá Matthias, þýskum vini mínum hér í USA.
Hver sólbrennur í október?! Arg!
Í gær ákvað ég að lesa út í garði en misreiknaði víst bæði styrk október-sólarinnar og húðarinnar minnar svo ég sólbrann! Ég brenn nú eiginlega aldrei en mér tókst það í þetta skiptið og meira segja svo illa að ég þurfti að skrópa í skólanum í morgun til að taka lestina í næsta bæ til að kaupa after-sun! (After-sun fann ég nefnilega ekki hér í Hoboken því að who the hell needs after-sun in october anyways?! eins og konan í apótekinu sagði svo kurteisislega!) *Andvarp* Ég og mín heppni…
Í lestinni til Jersey City hitti ég mann frá Alsír. Ég geri það nú ekki að vana mínum að tala við ókunnugt fólk í lestum en þessi var í vandræðum og ég hafði ekki hjarta í mér að hjálpa honum ekki. Maðurinn var ólæs! Hann var með bréf frá Bank of America og bað mig um að lesa það fyrir sig. Í stuttu máli stóð í bréfinu að hann skuldaði dráttarvexti upp á $12 og að hann hefði 8 virka daga til að gera upp þá skuld, annars yrði reikningnum lokað. Ég útskýrði þetta fyrir honum í stuttu máli og varð hann mjög þakklátur. Í skilnaðargjöf gaf hann mér meira að segja kúlupenna sem á stóð: Algerian….!
Ég sakna þess stundum að vera ekki að kenna í MS. Ef að einhver samkennari minn les þetta þá vil ég endilega skila kærum kveðjum!
Þegar ég var að kenna fékk ég oft spurningar frá nemendum; s.s. hvað ertu eiginlega gömul?, í hvaða skóla varstu og fleira álíka, en að öðru leyti var ég lítið á “persónulegu” nótunum. Sumir kennarar hér í USA eru hins vegar mjög opnir og segja frá ýmsu persónulegu.
Í gær fengum við til að mynda gestafyrirlesara. Gestafyrirlesarinn var fertugur doktorsnemi sem kynnti fyrir okkur doktorsverkefni sitt; Algóritma-mynstur í kerfisverkfræði. Ég skyldi mest lítið í fyrirlestrinum og átti því frekar erfitt með að halda athygli. Fyrirlesarinn virtist hins vegar sjálfur eiga erfitt með að halda þræðinum því að hann var sífellt að minnast á hve hann væri orðinn feitur!
Fyrst sagðist hann vinna svo mikið að hann kæmist aldrei í gym-ið og hefði bætt á sig 50pundum síðan hann byrjaði í náminu. Bekkurinn varð svoldið vandræðalegur og enginn sagði neitt. Ég var þó næstum búin að missa út úr mér: ég er einmitt líka búin að bæta á mig, ég veit hvernig þér líður!
Eftir stutta vandræðalega þögn hélt hann því áfram með fyrirlesturinn en stoppaði svo aftur 5 mínútum síðar og sagði: það er bara svo erfitt að vera doktorsnemi, full vinna og auk þess heimalærdómur, hvenær á maður að komast í gym-ið? Konan vill auðvitað að maður sé heima á kvöldin! Og helgarnar fara í frístundir með börnunum!.
Enn meiri þögn í salnum…
Eftir að ljóst var að enginn þorði að taka undir að hann væri feitur þá hélt hann áfram með fyrirlesturinn en gat augljóslega ekki hamið sig undir lokin; I mean, take today for an instance! I made a reservation for Spinning class and what happens?! Your professor calls me and asks me to make this lecture for you guys! I mean, come on, WHEN will I ever have time for a work-out?!
Þessir Bandaríkjamenn….! Yndislegir!
Athugasemdir