Coming to America

Ég þoli ekki þegar ég asnast til að kaupa eitthvað drasl. Í seinustu viku keypti ég mér til að mynda brúnan bol. Bæði fannst mér hann flottur og svo féll ég kylliflöt fyrir söluræðu konunnar í búðinni; “Miss, you gotta have this one! You know that brown is the new black!” Eftir einn þvott er bolurinn hins vegar ónýtur, bæði orðinn hálf grár á litinn og allur í litlum götum! Drasl!
Annað dæmi? Ég keypti mér naglalakk hér úti, “Great nails in 5-7 days” heitir það. Ég er að segja ykkur það að núna eru liðnir 11 dagar og neglurnar á mér eru bara langt í frá að vera great… Drasl!

Ég heyrði nýtt heiti yfir okkur sem búum rétt fyrir utan Manhattan. Við köllumst víst Bridge&Tunnel-people (því að við þurfum annað hvort að keyra yfir brú eða fara í gegnum göng til að fara “niðrí bæ”). Þetta á víst að vera hálf-niðrandi heiti en mér finnst það skondið.

Þegar ég bjó á Íslandi var um það bil það menningarlegasta sem ég gerði að kveikja á Ríkissjónvarpinu og horfa á Desperate Housewives… Af einhverjum ástæðum er ég alltaf miklu menningarlegri í útlöndum. T.d. í sumar þegar ég heimsótti Sóley í Barcelona fór ég á alls kyns söfn og ég hér í Ameríkunni er ég líka frekar dugleg. Í gær fór ég með einum af þýsku strákunum í bíó upp í skóla. Nemendafélagið sýnir hálfs mánaðarlega menningarlegar bíómyndir og er frítt inn. Myndin í gær hét Being Julia og var bara mjög skemmtileg. Samt leið mér pínku eins og ég væri í enskutíma í MH, þetta var þannig mynd. Þýski vinur minn klikkaði samt ekki og kom með samlokur og vatn í brúsa handa okkur! Ég get ekki lýst hve artí-fartí mér leið að sitja á laugardagskvöldi í fyrirlestrarsal, horfa á menningarlega bíómynd og borða samloku með lifrakæfu….